Veronal
@Veronal
Sahip değildim hiçbir şeye ama yetiyordu bana,
Gerçeği aramak ve yanılgının hazzı.
80 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Karanlıkta kavga olmaz.
Cemil Meriç. 38 yaşında gözlerini kaybetmiş ama hayata küsmeyip kendi deyimiyle mazoşizmin şehvetine kapılmadan son nefesine kadar üretkenliğini sürdüren kitapları kendine liman yapan adam. Kendisini bu kitapla ilk defa okudum. Yazarın oğlunun düzenlemiş olduğu bu kitapta önce yazarın iyi hazırlanmış bir biyografisi veriliyor ki bu daha sonra yazarın söyleyeceklerini, hislerini anlamanız için iyi bir rehber oluyor.
Bana kalırsa Cemil Meriç, kendini tam anlamıyla hiçbir yere ait hissedememiş, ne doğuya, ne batıya; ne sağa ne sola; ne yeniye ne geriye. Çünkü hepsini eleştiriyor ama her yerde kendinden bir parça bulmuş. Öyle olacak ki her yönü denemiş zamanında. Buna karşın, ülkesini çok sevmiş. Karanlıklarına rağmen. Diyor ki bir yerde-belki de en sevdiğim sözü-karanlıkta kavga olmaz. Karanlıktayız diyor bırakın sağı-solu, yeniyi-geriyi. Bizi uyandırmaya, aydınlatmaya çalışıyor. Hatta neden işçi partisine girmek istemediğini soran birine:''Benim yerim kütüphane, ben ışık arayan, aydınlanmak, aydınlatmak isteyen bir insanım'' diyor. Çok sevdiği Machiavelli'yi de ''kitap yani ışık'' diye nitelendiriyor. Kendisiyle aynı amacı taşıdığı için özdeşleştiriyordu belki de. Bununla birlikte söylemeliyim ki oldukça kapalı bir anlatım mevcut. Kitapta yer yer konusu ismiyle özdeşleşip bu ülke olsa da yer yer batıya eleştiri yer yer sevdiği yazarlara, sanatçılara övgüler, ve bu yazarlardan alıntılar şeklinde devam ediyor. Bu hem dil olarak-fazlasıyla aşina olmadığımız kelimeler mevcut- hem de anlatılanlar biraz üstü örtülü biçimde veriliyor. Yani yazar Machiavelli'den, Balzac'tan bahsederken aslında sözünü etmeden yine ülkeye getirdiği bir eleştiriye değiniyor. Benim kendi görüşüm, bu kitabın edebiyat bilgisi olanlar tarafından okunması çok daha iyi olacaktır. Kitabı düzenleyen de
Atilla Aktaş isimli okura yanıt verildi
Veronal
Aynen, olabiliyor öyle bazen
Reklam
Karanlıkta kavga olmaz.
Cemil Meriç. 38 yaşında gözlerini kaybetmiş ama hayata küsmeyip kendi deyimiyle mazoşizmin şehvetine kapılmadan son nefesine kadar üretkenliğini sürdüren kitapları kendine liman yapan adam. Kendisini bu kitapla ilk defa okudum. Yazarın oğlunun düzenlemiş olduğu bu kitapta önce yazarın iyi hazırlanmış bir biyografisi veriliyor ki bu daha sonra yazarın söyleyeceklerini, hislerini anlamanız için iyi bir rehber oluyor.
Bana kalırsa Cemil Meriç, kendini tam anlamıyla hiçbir yere ait hissedememiş, ne doğuya, ne batıya; ne sağa ne sola; ne yeniye ne geriye. Çünkü hepsini eleştiriyor ama her yerde kendinden bir parça bulmuş. Öyle olacak ki her yönü denemiş zamanında. Buna karşın, ülkesini çok sevmiş. Karanlıklarına rağmen. Diyor ki bir yerde-belki de en sevdiğim sözü-karanlıkta kavga olmaz. Karanlıktayız diyor bırakın sağı-solu, yeniyi-geriyi. Bizi uyandırmaya, aydınlatmaya çalışıyor. Hatta neden işçi partisine girmek istemediğini soran birine:''Benim yerim kütüphane, ben ışık arayan, aydınlanmak, aydınlatmak isteyen bir insanım'' diyor. Çok sevdiği Machiavelli'yi de ''kitap yani ışık'' diye nitelendiriyor. Kendisiyle aynı amacı taşıdığı için özdeşleştiriyordu belki de. Bununla birlikte söylemeliyim ki oldukça kapalı bir anlatım mevcut. Kitapta yer yer konusu ismiyle özdeşleşip bu ülke olsa da yer yer batıya eleştiri yer yer sevdiği yazarlara, sanatçılara övgüler, ve bu yazarlardan alıntılar şeklinde devam ediyor. Bu hem dil olarak-fazlasıyla aşina olmadığımız kelimeler mevcut- hem de anlatılanlar biraz üstü örtülü biçimde veriliyor. Yani yazar Machiavelli'den, Balzac'tan bahsederken aslında sözünü etmeden yine ülkeye getirdiği bir eleştiriye değiniyor. Benim kendi görüşüm, bu kitabın edebiyat bilgisi olanlar tarafından okunması çok daha iyi olacaktır. Kitabı düzenleyen de
Atilla Aktaş isimli okura yanıt verildi
Veronal
Evet, yazarın Ümit Meriç adında bi kızı olduğunu incelemede bahsettiğim kitaptaki detaylı biyografiden okudum. Ama bunu düzenleyen yazarın oğlu Mahmut Ali Meriç :)
Puan vermedi·136 syf.·
82 günde okudu
·2020 17. kitabı
Veronal
Aynen benim de her seferinde aklıma o geliyor:)
Yaşasın Anlaşmazlık
Doğa çatışma içinde ve çatışma sayesinde ahengini sürdürebiliyorsa, biz de anlaşmayabiliriz. Kendi kendimize böyle bir borcumuz var.
Anlaşmamak suretiyle yalancılıktan kurtulur, özgürleşiriz.
Veronal
Aynen öyle. karşıtlık olmadığı sürece benim fikrimce denge de sağlanmaz. şiddet olmadığı sürece, saygı olduğu sürece çatışmanın bizler için faydalı olduğunu düşünüyorum.