Vildan Çavuş
@Viildan
15 Mayıs
108 okur puanı
Nisan 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Hem psikolojik hem felsefi bu kitabın arka kapağında şu yazıyor: “Kendisiyle ve hayatla yüz yüze gelmekten çekinmeyenlere..’’
Karakterleri gerçek, olayları kurgu olan bu kitap insanı cesaretle kendi hayatını sorgulamaya itiyor. Tam zamanında tanışmışım bu kitapla.
Yalom okuru her sayfada etkilemeyi durup düşündürmeyi, şöyle geriye yaslanıp bir nefes aldırmayı başarmış gerçekten. Yüreğimizin üstüne bir yük konduruyor sanki.
Breuer ve Nietzche’in birbirleriyle ümitsizlik ve migren üzerine konuşup tedavi yoluna gitmekle başlayan diyalogların içinde herkesin kendini bulacağına eminim.
Nietzche onu seven bu kadar okuru görse ayakları yerden kesilirdi sanırım :)
“Belki de sevdiğiniz insanları düşünmektesiniz; ama daha derinlere inin... Sonunda, sevdiğinizin onlar olmadığını göreceksiniz. Siz, bu sevginin içinizde yarattığı duyguları seviyorsunuz. Siz arzuyu seviyorsunuz, arzu edilen şeyi değil.”
Dostoyevski 25 yaşında yazmış Öteki’yi ve onun için yazıdığım en iyi roman demiş. Her ne kadar döneminde hoş karşılanmasa da baş karakterimiz Golyadkin’in bulanık bilincinin kurduğu o korkutucu dünyadan çok etkilendim.
Golyadkin kötü bir gecenin ardından aslında olmak istediği “öteki” golyadkin ile karşılaşıyor ve hikaye boyunca yanından hiç ayrılmıyor. Kendi kendine mektuplar yazıyor, sürekli kendine kızıyor, affediyor ve sonunda o korkunç dünyada mahsur kalıyor.
Beni alter egoyla tanıştıran bu kitaba teşekkür etmek isterim :)
Zweig’ın gücü.. acıyı, çaresizliği, aşkı hissetirme gücü..
Bir doktorun zarif ve asil bir kadınla tanışması, kibirlenip hata yapması ve asla affedilmemesi.. Affedilmek için başladığı amok koşusunu tüm kirlerinden arınır gibi yolculuk ettiği gemide anlatıyor doktor bütün hikaye boyunca.
Zweig’ın tıpkı kendi amok koşusuna başladığı gibi bir gemide.
İnsan arzularının bu kadar etkisi altında kalması hatta elinin kolunun bağlanması 60 sayfada daha güzel anlatılamazdı sanırım.
Okuduğum ilk Aytmatov eseri. Diğer kitapları için heyecanlandım şimdiden :)
Bu kısa kitap boyunca Tolgonay ekip biçtiği, üstünde aşkı tattığı, karnını doyurduğu, kutsal gördüğü Toprak Ana’yla dertleşiyor. Cepheye gönderdiği 3 oğlu ve kocasının ardından yaşanan yalnızlığı, kıtlığı, açlığı yüreğinden anlatıyor ve o derdini anlattıkça bizim boğazımız düğümleniyor, ağıtlar yaktıkça gözlerimiz doluyor..
Tolgonay’ın dik duruşu bitmeyen umuduyla, azmiyle beni resmen kalbimden vurdu ve okumakta geç kalmışım dedirtti..
“İki insan birbiriyle tam bir uyum içinde yaşarsa, konuşmadan ya da yarım sözcüklerle bile anlarlar birbirlerini.”
