insan, mümkün bir varlık olarak ilâhî olandan. bağımsızlaşamaz. Öyleyse nazarî/ameli, insani/ilâhî gibi ikili izahların itibariliğini unutmamak ve bunu mutlaklaştırmamak gerekir. Çünkü ilâhî olanla bağını koparmış her şey bizi helak eder.
Kemal sevgi ile olur. Ve sevgi; insanın, milletin, devletin kendini, kendi varlığının devamını sağlar. Öyleyse neyi seveceği önemlidir insanın. Sevgi; salihleri, kemal sahiplerini, cemal sahibini sevmektir. Böyle olursa sevginin sonucu adalet olur. Yani adalet, sevginin sonucu olarak ortaya çıkar. Çünkü sevgi doğuştan, adalet sonradandır.