“Kralın ve soytarıların rüyası halk uyanınca biter...Doğru,gerçeğin kölesiye özgürdür...Bir gün ayakkabı kutularından şiir çıkacak çocuk,umudunu kaybetme..!”
Öyle büyük ki parmaklarındaki zaman
Bütün yanlışları hükümsüz kılıyorsun,
Bütün doğruları acı...
Senden doğuyor eşik ve gölge
Gözyaşı narı,kandil,harfsiz cümle...
İçimde çok eski çok ıssız bir çocuk
Ey imkansızın sonsuzluğu
Başlıyor yeniden ölüm korkusu...
Sensin dünyanın bütün sabahları.
“Eski bir dildi bu.Acı verdi yine de.Yaşamak hiçbir şeyi kolaylaştırmıyordu.Herkes ötekine anı olmaktan söz etti,ben kurbağaları seçtim.Kuşların sustuğu yeri görenimiz olmadı,dolunay çıkmasaydı ne yapardık bilmiyorum.
Her şey soğudu ve ben ölüme biraz daha yaklaştım...”
Mutlu aşk yok ki dünyada
Acılara batmamış bir aşk söyle bana
Yıkmamış kıymamış olsun bir aşk söyle
Bir aşk söyle sarartıp soldurmamış ama
İnan ki senden artık değil yurt sevgisi de
Bir aşk yok ki paydos demiş gözyaşlarına
Mutlu aşk yok ki dünyada
Ama şu aşk ikimizin öyle de olsa...