Dağlara dedim ki
Benim acım geçecek mi?
Sesimi gözyaşımla bastırıp
Eğıldim üzerine
Arılar eğildi
Selvi eğildi, su taşı eğildi.
Bana dedin ki
Dağlar ne bilsin ölümü
Onlar sadece yaşar.
Şikayet etme, bak Ağlıyorsun, özlüyorsun Benimle konuşuyorsun
İçindeki kederi kaybetme
Yazdığın yazıyım ben
İçtiğin su, sustuğun şarkı
Açtığın kapı benim
Kapattığın yalnızlık ben.
Ağıt, ağıt getirir bilmez misin
Unutma
Ölüler dünyayı sevemez ama
Ölüler olmadan
Yaşayanlar da sevemez dünyayı.
İçimde söylemek istediğim çok şey var sanki. Çok büyük şeyler.
Bunları ifade etmenin yolunu bulamıyorum. Bazen öyle geliyor ki
bütün dünya, bütün hayat, her şey içimde duruyor ve sözcüsü
olmam için feryat ediyor. Hissediyorum.. ama anlatamiyorum..
ölmedigini söylemek kolay
öldügünü diyemiyor insan kendinin
şurdayım öldüm mesela diyemiyor
hatırladığı bir yağmura
bir toprağa
şahıslara
çarşıya kalabalığa asfalta
düşeceğini düştügünü
çözüldüğünü yavaş yavaş
çürüdügünü
hayvanlar o sirada konuşamıyor
onlar o kadar değil
biz buyuz
gövdesini terk
diyemiyor insan