Kişinin kendi yaşamını, mutluluğunu, gelişmesini, özgürlüğünü olumlamasının kökleri onun sevebilme yetisine bağlıdır. Eğer kişi sadece başkalarını seviyorsa, hiç sevmiyor demektir.
"Acıyı tatmayan insan, ne insanlığın merhametini ne de acımanın yumuşaklığını tanıyabilir. Kalbi heyecan duymaz, toplumsallaşmaz, benzerleri gibi acımasız olur."