Okuması kolay olmayan ama sonunda beğendiğim bir kitaptı. Yazar beni anlatımıyla gerçekten bir akıl hastalığına sahip olmanın nasıl bir duygu olduğunun derinlerine çekti. Kitabın karakteri Deborah'ın gelişimi, her tökezlemesi, başarıları beni de etkiledi, onunla mutlu oldum ve üzüldüm. Yer yer anlamakta zor betimlemeler olsa da kullandığı kelime ne şekilde olursa olsun duyguyu hissettirdi. Kitapta gerçekleşmesini bekledigim tek beklentim Furi ile Deborah'ın terapi konuşmalarının daha fazla yer kaplaması olabilirdi.
Reklam
Bütün öfkelerimi toprağa götüreceğim. Yaşarken de anlatamadım kimseye.Roman
Tutunamayanlar, uzunca bir zaman okumayı düşündüğüm, her zaman gözümü korkutan, ya yarım bırakırsam kaygısı ile elime alıp kendimi vererek okuyamadığım kitap.
Ne desem ne söylesem yarım kalacak kitap ile alakalı. Belli ki Oğuz Atay'ın da anlaşılma, anlatma derdi o kadar büyükmüş ki sığdıramamış kendini satırlara.
Daha önceden Korkuyu Beklerken, Eylembilim romanlarını okumama rağmen hiçbiri Tutunamayanlar kadar zorlamadı beni.
Bu kitabı okumadan önce Dostoyevski, James Joyce, Franz Kafka'dan en azından bir eser okumuş olmanız gerek bence, yoksa Oğuz Atay'ın yazım tekniğinde kaybolabilirsiniz ve sayfalar geçerken okuduğunuzdan aklınızda kırıntı kalmamış olabilir.
Aynı zamanda kendi adıma da Oblomov'u okuduktan sonra bir kez daha okumam gerektiğini hissediyorum kitabı. Muhakkak ki sonu başka kapılara çıkacak.
Kitabın en zor okuduğum bölümü Selim'in ardında bıraktığı şarkılar ve açıklamalarının olduğu bilgi yüklü o kısımdı kesinlikle. İlk okuduğumda bu kısımları okumayı başardıktan sonra nedense kitabın bitmesine 200 sayfa kadar varken bir türlü okuyamadım. Şimdi nedenini anlıyorum. Selim'in günlükleri ağır gelirdi belki bana. Selim ağır gelirdi. Onun hayata tutunamayışında bir parça kendimi görsem o zaman ben de kaybolur giderdim Turgut gibi.
Bu yaşamın kötülüğüne dayanamayıp kendini kötülemekle çareyi bulmaya çalışıyor Selim. İçinde istediği gibi sürdüremediği bir yaşamın uktesi ve Günseli ile geç rastlaşmalarının pişmanlığı var belki de.
Selim'i öldüren "hep bu inceliklerdi".
Kitap boyunca vefalı bir arkadaş olarak Turgut, Selim'in ölümü ardındakini aydınlatmaya çalışırken siz de onunla beraber okuyor ve öğreniyorsunuz Selim'i. Turgut hayatını belli bir düzende yaşamış, büyük-küçük hayatta zaferleri olmuş biri ve Selim'in ölümü ile bu zaferlerin bir önemi kalmıyor.
Puan vermedi·264 syf.··
Beğendi
·2022 7. kitabı
·8 günde okudu
·Okunma: 16 Temmuz 2022 00:00
Klara ile Güneş okumaya başladığımda bu kadar çok duyguyu aynı anda hissedeceğimi bilmediğim sonuna doğru beni tamamen kendine bağlayan bir kitap oldu. Klara'nın çevresi hakkındaki gözlemleri, saf iyi niyeti, bir çocuk edasıyla gelişen hisleri kitapta en sevdiğim şeylerden biri oldu.
Josie büyüdükçe bağlarının şeklinin değişmesi ancak Rick'in de dediği gibi bir başka seviyede Klara ile Josie'nin de birbirine bağlı olacak olması etkileyiciydi.
Ve tabii ki kitabın en sevdiğim kısmı Josie'nin odasına Güneşin tüm enerjisiyle dolduğu, gökyüzünde aslında hiç umut olmayan o sabahtı.
Klara gibi çocuksu duygularla sevindiğim, hüzünlendiğim, bana göre müthiş bir kitaptı.
Klara'nın güneş ile konuşmaları bana küçük bir çocukken tanrı ile yaptığım konuşmaları anımsattı. Sanırım bu nedenle de benim için güzel bir kitap olarak zihnimde yerini aldı.
