Okuması kolay olmayan ama sonunda beğendiğim bir kitaptı. Yazar beni anlatımıyla gerçekten bir akıl hastalığına sahip olmanın nasıl bir duygu olduğunun derinlerine çekti. Kitabın karakteri Deborah'ın gelişimi, her tökezlemesi, başarıları beni de etkiledi, onunla mutlu oldum ve üzüldüm. Yer yer anlamakta zor betimlemeler olsa da kullandığı kelime ne şekilde olursa olsun duyguyu hissettirdi. Kitapta gerçekleşmesini bekledigim tek beklentim Furi ile Deborah'ın terapi konuşmalarının daha fazla yer kaplaması olabilirdi.