"Artık hiçbir şey bir arada duramıyor, her şey koptu, her şey parçalandı-insanlar, yıllar, olaylar. Artık hiçbir şeyin ağırlığı yok. Başladığın nokta bir hiçlik, o yüzden ne tarafa gittiğin önemli değil, ama önemli olmalı.
.......
Ben ilerlemeye korktum, kaybolacağımı zannettim, pek kıymetli zannettiğim kendimi kaybedeceğimi zannettim yani. O yüzden kaçtım.
.......
Yaptığım her şey senin için veya seninle veya sana karşı yapılan şeylerdir. Kimsenin bir hükmü olmadı, sadece ya sana oranla ya da sana kıyasla vardılar. Benim dönüp geldiğim ev sensin. Kapıları kapalı da olsa, açık da olsa."