Tüm gece uyunmadığı hâlde, uykusuz hissedilmeyen sabahlar oluyordu. Çünkü bazı hisler, insana insan olduğuna dair birçok emareyi unutturuyordu. Bu tam anlamıyla bir melankoli değildi; sadece bazı günler böyleydi Ara ara hava alması için dışarı çıkartması gereken bir hissi, belki bir hüznü, belki de bir gerçekliği taşıyordu içinde.
O konuşmadan bugün de aklımda hiçbişey olmadığı gibi, dinlerken de bişey anlamamıştım. Neden mi ağladım? Yahu, ben ağlamak için bahane arıyorum. Başıma bunca bela geldikten sonra, deli miyim ki güleyim..