Cem
@WisdomAndImprovement
Roman,felsefe,edebiyat,sosyoloji,inceleme yazıları türlerinde okumalar yapıyorum. Sıradışı ve farklı kitaplar ilgimi çekiyor.
Şu anda okuduğu kitap
Balon oğlu balon bir kitap. Ben böyle bir kitap görmedim kardeşim ya yazar bildiğin sırf bir olay örgüsü olsun diye kitaba olay örgüsü eklemiş. İnanılmaz havada kalan bir olay örgüsü var. Kitap tamamiyle bir dünya tasviri ve yazar kitap tek başına bir dünya tasviri olsun istemediği için böyle birkaç tane boş beleş karakter eklemiş,saçma sapan bir olay örgüsü eklemiş,bu kadar.Ben bu kitap nasıl bu kadar ünlü olmuş hiç anlamadım,nasıl böyle beğenilmiş onu da anlamadım,bilmiyorum. Bence inanılmaz vasat,inanılmaz başarısız bir kitap. Kesinlikle tavsiye etmiyorum,beğendim de diyemeyeceğim. Ha evet yalnızlıkla ilgili kısımlar biraz ilgimi çekti,empati yaptım ama genel olarak kitap bence başarısız.
Reklam
Yağmurlu bir Pazar sabahı başlayıp,hıçkırıklarla ağlayarak bitirdim. Neden bilmiyorum ama beni çok etkiledi,kendi hayatımda yeri geldi Tilki oldum,yeri geldi Çocuk oldum yeri geldi Köstebek oldum. Onların hayat mücadelesine şahit olmak,varolmanın dertlerine ortak olmaları beni derinden etkiledi. Kesinlikle herkese tavsiye edeceğim bir kitap.
Yine büyük beklentilerle başladığım bir Mişima kitabı hüsranla sonuçlandı benim için. Yukio Mişima’yı sevmeyi çok istiyorum çünkü hayatı ve felsefesi oldukça ilgimi çekiyor. Bu nedenle kitaplarını okumaya başladım. İlk okuduğum kitabı Satılık Hayattı. Benim için hayal kırıklığı olmuştu ve sonradan araştırdığıma göre Mişima’ya başlamak için uygun bir kitap değilmiş. Tekrar şans vermek istediğimden bu kitabını okumak istedim. Ancak maalesef bu kitap da beklentilerimi karşılamadı (Belki de sorun bende lol)
Kitapta Noboru diye ergen bir çocuk var. 13 yaşında. Kendini bir şey zannediyor,herkesi aptal kendini çok zeki sanıyor. Dünyanın gizemini çözdüğünü falan düşünüyor kendince. Buraya kadar eyvallah. Ancak Noborunun ve ilerleyen kısımlarda Ryuji’nin de dahil olduğu ve Mişimanın felsefesinin büyük bölümünü oluşturan “Yüce Ölüm” kavramı çok basit ve yüzeysel işlenmiş. Şok oldum. Çok daha çarpıcı ve etkileyici bir şekilde bu fikrin hikayeye işlenmiş olmasını beklerdim. Bildiğin “Memuriyet gibi yaşamak çok sıkıcı,adam dediğin cephede kapışır,bombaya kafa atar,bunu yapmayan kendine adam demesin” minvalinde şeyler yazmış.
Hadi diyorum tamam. Belki çocuğun hayata bakış açısının gelişmemişliğini ve toyluğunu göstermek istedi yazar. E tamam da adamın kendi hayatının bakış açısı da böyle. Kardeşim bu adam tek başına darbe yapmaya kalkıp intihar etmedi mi? Bu fikirleri ironik olarak kullanan kişi böyle bir şeye kalkışır mı? Hadi buna kalkıştın diyelim,bu fikirleri bu kadar basit ve yüzeysel bir seviyede bırakabilir mi eserlerinde?
Çocuğun annesi var bir de,Fusako. Dillere destan bir güzelliği var güya. Kadın klasik muhafazakar burjuva hallerinden başka bir eylemde bulunmuyor. Bu kadar dümdüz bir karakter görmedim. Valla bu kadar tek boyutlu bir kadın karakter yazarın
Beni derinden etkileyen bir kitap oldu. Bu coğrafyanın 100 yıl önce bile aynı olduğunu görmek,benzer hatta aynı kavgaların devam ettiğini görmek bana çok şeyi sorgulattı. Aynı zamanda ülkemi ve kültürümü tanımamda faydası oldu. Türk insanının,bu coğrafyanın ne kadar zorlu dönemlerden geçtiğini,bu zorlu dönemlerin milletin kültürü ve hafızasını nasıl etkilediğini yakınen deneyimleme fırsatı verdi.
Aynı zamanda tarih kitaplarında "şu tarihte meşrutiyet ilan edildi,şu savaşta şuralar kazanıldı" tarzı,soğuk ve akademik tarzdan uzak,gayet duygusal ve hayatın içinden bir anı kitabı. Balkan savaşlarında yaralanan askerlerin umutları, ikinci meşrutiyetin ilanından sonra ülkedeki hürriyet tutkunu insanların sevinçleri,31 Mart isyanının yarattığı hayal kırıklığı ve korku,bunları net ve samimi bir şekilde görmemizi sağlıyor Halide Edib.
Yüz yıl öncesinin hayatını,büyük olaylarını,tarihi bakış açısı ile değil de,hayatın içinden,o günlerde sokakta olan bir vatandaşın gözünden görmemizi sağlıyor. Ve yüz yıl önceki insanların da hayata ve dünyaya dair umutları olduğunu,korkuları ve hayalleri olduğunu,onların da bizimkiler kadar gerçek ve değerli hayatları olduğunu gösteriyor bizlere.
Kitap roman gibi yazılmış ama karakterler arada psikolojik öğütler ve taktikler veriyor. Ben bu psikolojik öğüt veya taktikleri yetersiz ve yüzeysel buldum. Altlarında yatan felsefeye veya düşünce tarzına,bilimsel kısımlarına değinilmemiş.
Roman kısmı ise başlarda sıkıcı ve yavaş. Karakterler sadece birbirleriyle konuşuyor,diyaloglar dışında karakterleri tanımak adına pek bir olay olmuyor. Ve karakterler belli başlı psikolojik tiplemeleri yerine getirmek için konulmuş gibi,kendilerini akılda kalıcı yapacak hiçbir özellikleri yok.
Olay örgüsü sıkıcı. İntihar etmekte olan birine ödev verme konsepti bana Tyler Durden'ı hatırlattı. Hatta Tyler Durden bu konsepti Yves Dubreil'den daha iyi uyguluyor. Kitap son 20%'lik kısıma kadar ne roman olmayı ne de psikolojik gelişim (artık o ne demekse) kitabı olmayı başaramıyor. Son kısımlarda artık yazar ders vermeyi bırakıyor ÇOK ŞÜKÜR ve hikaye hızlanmaya başlıyor. Benim en keyif aldığım kısımlar bunlar oldu. Buralarda da eksikler ve tatmin etmeyen yerler var tabi ancak diğer kısımlarla kıyaslayınca öpüp başıma koyuyorum.
Özetleyecek olursam, psikolojiye ilgiliyseniz ve daha önce herhangi bir okuma yapmamışsanız, kendinizi kapana kısılmış ve ne yapacağınızı bilemiyor gibi hissediyorsanız,bu kitabı okuyun. Psikoloji hakkında daha önce 2-3 kitap okuduysanız, herhangi bir terapistin koltuğuna 1-2 seans da olsa oturduysanız,bu kitabı okumayın. Ne roman olmayı ne de psikolojik kişisel gelişim (?) olmayı becerememiş bir kitap. 3 puanı olay örgüsü ve güzel analizleri için veriyorum.
Reklam