Y
@YCAM
Bir gönül inceligidir, bir insana degerli olduğunu hissettirmek.
Bu kitapla ilgili en net söyleyebileceğim şey şu: Okurken kendimi çiçek eken bir ninja gibi hissettim. Gizli bahçeyi ilk duyduğumda "hazine falan mı var acaba?" dedim. Meğer hazine toprakmış. Evet, resmen toprak. Toprakla terapi. Bitki eken insanlar. Çapa yapan çocuklar. Ve ben, bunu koltukta uzanmış tembel ben :)
Baş kahraman Mary, kitabın başında öyle bir suratsız ki, sabah alarm çalınca verdiğim tepkiler bile yanında neşeli kalır. Kızın yüzü bir kez gülsün diye dua ettim. Sonra ne oldu? Bahçeye girdi, toprağa dokundu, çiçek ekti, ve bir anda influencer gibi değişti: “Doğaya çıkın, enerjinizi yükseltin!” falan. Hadi oradan Mary, daha iki gün önce hizmetçiye bağırıyordun!
Colin diye bir çocuk var, onu da ilk gördüğümde dedim ki "tamam, bu çocuk kesin uzaktan akraba. Her şeye dram, her şeye kriz." Çocuk resmen kendi cenazesine prova yapıyordu. Ama sonra bir bakmışız, çimlerin üstünde sekiyor.
Kitap boyunca sürekli bir çiçek ekiyorlar, “ruhumuz güzelleşiyor” diyorlar. Ben de heyecanla balkona koştum, tohum ekeyim dedim sonra vazgeçtim:)Geri dönüp kitabı okumaya devam ettim. Demek ki benim gizli bahçem, bu kitabın içindeymiş…
Finalde herkes mutlu, herkes sağlıklı, bahçe cennet gibi. Ve ben son sayfada şunu düşündüm: “Allah’ım bana da bir tane gizli bahçe nasip et. Ama lütfen otomatik sulamalı olsun, ben biraz üşenirim de…:)
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Hayatın en tuhaf yanlarından biri, kimi zaman insanların sonsuza dek yaşayacaklarından emin olmalarıdır."
Carlo Collodi, 1880’lerde oturmuş ve demiş ki: “Ben öyle bir çocuk karakteri yazacağım ki, yalan söylediğinde burnu uzayacak, tilkiyle kediyle takılacak, cırcır böceğinden hayat dersi alacak.” Bu cümleyi kurarken muhtemelen uykusuzdu, kafeini fazla kaçırmıştı ya da... sadece İtalyandı.
Pinokyo sıradan bir çocuk değil. Zaten çocuk da değil. Bildiğin sandalye bacağı. Gepetto denen marangoz amcamız, yalnızlıktan mıdır bilinmez, bir tahta parçasına çocuk yapmaya karar veriyor. Yani düşün, adam kuklayla “baba-oğul ilişkisi” kurmaya çalışıyor. Modern psikoloji bu ikiliyi görse kitabı değil, acilen terapi randevusu yazardı.
Pinokyo doğar doğmaz koşturuyor, yalan söylüyor, okula gitmiyor, bütün dolandırıcılara kanıyor. Kısacası her şeye maydonoz olan ama hiçbir şeyden anlamayan bir karakter. Yani günümüz sosyal medya fenomenlerinin atası olabilir.
Burnu uzuyor çünkü yalan söylüyor. Bu çok güzel bir özellik. Düşünsene, sınavdan düşük aldığını saklayan öğrenciye “Kaç aldın evladım?” deyince burnu bir anda masa lambasını deviriyor. Ya da sevgilisine “Sadece arkadaşız” diyenin burnu minibüs aynasına çarpıyor. Ah be Pinokyo, niye bizde bu sistem yok?
Yanında da sürekli "iyi ol, düzgün yaşa" diyen bir cırcır böceği var. Bu böcek, mahalle teyzesi gibi sürekli nasihat veriyor ama hiçbir zaman eğlenceli değil. “O yola girme, şu çocuklarla takılma, annen üzülür” vs. Bazen okurken içimden “şu böceği susturun biri!” demedim değil.
Ama ne oldu? En sonunda, Pinokyo tüm saçmalıkları yaptıktan sonra “Aaa, ben insan olsam daha güzel olurmuş” dedi. Geç olsun da, tahtadan olmasın!
Özetle: Pinokyo, hepimizin yalan söylediği, hata yaptığı, ama sonunda biraz akıllandığı tarafımız. Ama kabul edelim, gerçek hayatta o kadar hata yapan biri olsa büyük ihtimalle haber bülteninde ‘şüpheli şahıs’
