Y
@YCAM
Bir gönül inceligidir, bir insana degerli olduğunu hissettirmek.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bram Stoker'ın Drakulasını nihayet okudum ve söylemeliyim ki... Artık sarımsak gördüğümde sadece mantıya değil, güvenliğe de yatırım yaptığımı hissediyorum :) Bu kitap hem gotik edebiyatın amiral gemisi hem de “bir vampir nasıl karizma yapılır?”ın kullanım kılavuzu gibi.
Öncelikle, kitap mektuplar, günlükler, gazete kupürleri ve hatta gemi günlükleriyle ilerliyor. İlk başta “bu ne şimdi?” dedim ama sonra olayın güzelliği orada zaten: Her karakterin gözünden bakıyorsun, adeta bir dedektif gibi olayları birleştiriyorsun. Jonathan Harker’ın Transilvanya’da yaşadıkları… yani adam resmen Booking.com’un kara listesine girecek bir şatoya düşmüş.
Drakula karakteri ise tam anlamıyla kült. Karizmatik, zeki, ürkütücü ve ciddi anlamda gece hayatına düşkün. Gündüzleri yok ortalıkta zaten. Vampirliğin ağır sorumluluklarını taşıyan bir beyefendi kendisi. Ama ben asıl Mina’ya bayıldım. Dönemine göre fazla ileri görüşlü, akıllı ve her şeyi toparlayan kişi. Tam bir “takımın beyniyim” tipi.
Van Helsing ise bambaşka bir figür. Bilgili, karizmatik ama bazı cümleleri “sınavda çıkmaz, geç” dedirtiyor. Gerilim çok dozunda, olaylar tam kararında. Yani korku edebiyatı okumak isteyen ama “çok da tırsmasam iyi olur” diyenler için birebir.
Kitap bittikten sonra aynaya bakıp “beni yansıttı mı?” diye kontrol etmedim desem yalan olur.:) Genel olarak Drakula, sadece vampir değil, aynı zamanda toplumsal normlar, korkular ve insan doğası hakkında da düşündüren bir eser. Hem tüyler ürpertiyor, hem zekâyla yazılmış olmasıyla kendine hayran bırakıyor. Bonus: Gece geç saatte okuyunca hayal gücünüzle baş başa kalmak garantili.:)
Wigdis Hjorth’un Miras kitabını okudum ve şöyle söyleyeyim: Aile dediğin şey sadece düğünlerde halay çekmekten ibaret değilmiş, bazen kol kırılır yen içinde kalmazmış... taş gibi ortaya düşermiş!
Kitap, Bergljot isimli ana karakterimizin “ben bu aileyle ne yaşadım ben?” diyerek yıllar sonra geçmişin defterini açmasıyla başlıyor. Ama öyle böyle bir defter değil, içinde bolca kırgınlık, sır, suskunluk ve bir adet miras kavgası var. Evet, gerçek mirastan bahsediyorum: yazlık ev! Ama mesele ev değil, evin temsil ettiği her şey. Geçmiş, adaletsizlik, kabullenilmeme ve içten içe kaynayan aile çorbası.
Wigdis Hjorth’un kalemi öyle sakin ama sinsi. Başta diyorsun ki “ne kadar sade bir anlatım”, sonra bir cümleyle gelip böğrüne oturuyor. Kitap bir noktadan sonra, “bu kadın haklı mı acaba?” diye başlayıp “acaba biraz fazla mı dramatize ediyor?” noktasına sürüklüyor. Derken “yok ya bu aile resmen kadını harcamış” diye geri dönüyorsun. Tam bir zihinsel halay.
En sevdiğim tarafı da şu oldu: Kitap boyunca hiçbir şey tam net değil. Her şey flu, çünkü hayat da öyle. Herkesin kendi gerçekliği var. Senin “benim çocukluğumda böyle oldu” dediğin şeyi kardeşin “yok öyle bir şey” diye hatırlıyor. İşte bu ikilik, kitabı gerçekçi ve içten yapıyor.
Sonuç? Miras, dramı dozunda, duyguyu kıvamında, sorgulatmayı da ihmal etmeyen bir roman. Aile içi çatışmalarla aranıza mesafe koyamıyorsan ya da “bizde de işler karışıktı ya...” diyorsan, bu kitap seni içine çeker. Tavsiyem: okurken bir bardak çay ve biraz sabır bulunsun. Çünkü bu miras, sadece evle değil, sabırla da ilgili.
