Yasin Utay Güleryüz

Yasin Utay Güleryüz
“Şiir yazanın değil, ihtiyacı olanındır.”
Senden Sonra Neler Oldu?
Neler oldu senin yokluğunda, hiçbirini bilmiyorsun tabi. Sevmeyi yeniden öğrendim mesela, gülmeyi, çiçek vermeyi tekrardan öğrendim. Sadece, sadece güvenebilmeyi öğrenemedim senden sonra. Bir yerlerde eksik kaldım. Şimdi yorgunum; gölge versin diye gittiğim ağacın altında, güneş ışınlarına maruz kalarak.
Duygu ve Düşünce
Reklam
Şimdi Düşünüyorum
Şimdi düşünüyorum da… Ben kimseden gidememişim.. Veda mektuplarını hiç yazamamışım… Gözlerim hafif nemli hiç kalmamış… Sadece nefes alıp veren bir canlı değildim… Düşünen, düşündüklerini yaşayamayan… Sinirlenen ve öfkesini yine kendine kusan… Bir canlıdan ibarettim…
Şiir
Yalnızlık...
Yalnızlık karanlık gibi, Bir ışık tutmadıkça insan anlamıyor yalnız kaldığını. Sesler susmuş, gölgeler saklanmış, Kendi yankısıyla konuşuyor insan aslında. Bir kalabalık içinde bile, Kendi nefesinden başka duyulmaz bir nefes. Eller uzansa da boşluk doldurmaz, Bir dokunuş bulamaz boş bir gökyüzü gibi. Işığın peşine düşmek gerek, Gözlerini açıp gerçekleri görmek. Belki de karanlıkta değil, Yalnızlıkta parlayan bir yıldızdır beklediğin.
Şiir
Kendi Köşelerimden…
Herkes güzel yollardan geçerken, ben adım bile atamamışım gibi. Herkes sevilmiş, güzel anlar biriktirmiş. Benim başım hâlâ okşanmayı bekliyor gibi. Saatlerce beklenmesi gereken meydanda herkes oturacak bir tabure bulmuş da bir ben ayakta kalmışım gibi…
Edebiyat
Reklam