Didem Madak, hangi kelime tam olarak kendisini anlatmaya yeter bilmiyorum.
Ülkenin karışık olduğu o dönemin etkisi, annesizliğe sonra üvey anneliğe geçiş dönemleri, istenildiği gibi gitmeyen bir ilk evlilik, maddi imkansızlık, kız kardeşini kaybetmesi ve ıssız bir ruh...
Tüm bu acıların içinde şair olarak çıkmaktan başka çare kalmamış gibi. Nitekim kendisi kızına yazdığı mektupta; “Canım kızım, cehaletimden şair oldum... Annesizlikten. Sen sakın şair olma!” der. Ama bence koşullar her ne kadar onu yazmaya itse de bu muhteşem dizeleri bir araya getiren müthiş bir cevherin ışıldayan ruhuydu Didem Madak. O gerçekten donanımlı bir şairdi.
Konuşulacak çok şey var gibi ama hiçbir yetmeyecek gibi Didem Madak’ı anlatmaya.
İçimde buruk ama onurlu bir tat bıraktı kitap...
Didem Madak’a saygılarımla.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Doğu kadınlarını anlatıyor...
Sürmeleri ne karaydı kadınların
Herkesi bir yere sürer ya dünya
Gözlerine sürülmüştü orada kadınlar.
Binlerce ruhu taciz etmiş bir ilk aşk
Tanrım sorarım sana neye yarar?
Sayıyorum, sayıyorum
Hiç bitmiyor güller
Sensiz hiç bitmiyor zaman.
Belki saymayı mutsuzlar bulmuştur.
Mutsuzlar hep sayar.