Nereye gideceğimizi, başımıza nelerin geleceğini bilmediğimiz bir boşlukta asılı kalan ruhumuz, ehlileşmesin, daha da vahşileşsin istiyoruz. Dişlerimizi sıkmışız, ellerimizi yumruk yapmışız, omuzlarımız düşmüş, gözlerimiz kararmış.
Ben doğumu ve ölümü düşünüyorum, onlar hayatta kalmanın yolunu. Benim aklımda olanlar ve olmayanlar, onların aklında olacaklar ve olmamışlar. Ben hep şimdiki zamandayım, onlar hep gelecek zamanda.
Bu mudur hayat Efsun Abla?