Yasin
@YasinOrhann
Korkuyu BeklemekHayata Dair
Korkuyu beklemek ne biliyor musunz?
Korkuyu beklemek aslında yalnızlığı iliklerine kadar hissederken içini ısıtacak tek bir "HIŞT" sesi bile duymamaktır.
İnsan içine karışamamaktır, çarşıya çıkamamaktır.
Boşa harcadığını bildiğin ömrünle karanlıklar içinde oturmaktır.
Toplumdan soyutlanıp veya soyutlandırılıp anlaşılmamaktır ( ... zaten daha beni kimler anlamadı.)
Başarısız olmaktır o başarısızlığın soğuk bir rüzgar gibi suratına tokatlar atmasıdır.
Kaybolmaktır, görünmez olmaktır insanlar arasında gezip de kimsenin seni fark etmemesidir.
Korkuyu beklemek, Tehlikeli oyunlar oynamayı isteyip de oyuna tutunamamaktır.
Günümüz insanı artık her gece kafasını yastığa koyunca o korkuyla baş başa kalıyor. O korkunun tüm vücudunu sarmasını bekliyor. Vücudu titriyor korku geliyor. Yalnız başına mücadele etmeye çalışıyor olmuyor korku çoktan vücudu sarıp sarmalamış oluyor.
Günümüz insanı artık korkuyu beklemiyor bizzat korkunun Kendisiyle yaşıyor. Korkunun her gece geleceğini bile bile yaşamaya devam ediyor. Belki Buhranlar, sanrılar geçiriyor. Yapamadıklarına, başarısızlıklarına, yalnızlıklarına, hiçbir zaman anlaşılamayacaklarına sıkışıp kalmışlar.
dünya böyle artık, kimse kimseyle ilgilenmiyor ki bir şişe tüp istiyorsun onu bile niçin istediğini sormuyorlar.
Böyle bir çağda oğuz Atay'ın değindi noktalar o kadar keskin ve öznel görünse de aslında ortak bir dert. Modern insan dediğimiz günümüz insanlarının hiçbir şeye tahammüle yok. Birbirini dinleyen yok, idealleri yok, gizli mezheplerden gelen mektupları bu kadar içsellestirdiklerine göre kendi fikirleri yok, hayatta tutunacakları bir şey yok, karşısındakinin söylediklerini daha dinlemeden kendi cevaplarını hazırlayan ve sırf üstün çıkma gayesi için kendi bilgisinden şüphe duymadan karşısındakine dayatan var, kim kimi
Garry Small ile hastalarını tanımak çok güzel ve keyif vericiydi. bazı hastalara şaşırdım, bazılarına üzüldüm bazılarında meraklandım ve en önemlisi hepsinden kendimce bir şeyler buldum. bazı hikayeleri okurken kendimi sorguladım.
kitapta birbirinden farklı ve merak uyandıracak hikayeler vardı. açıkçası arada canım istediğinde açıp bir hikaye okumak hoşuma gidiyordu. ayrıca bende psikoloji merağı uyandırdı. psikoloji videoları falan izlemeye başladım. psikolojiye ilgim olduğunu keşfettim. kitabın bana göre tek kusuru hastalıkların çözümünün çok basit olmasıydı. 20 30 sayfa hastalık konuşuluyor ve 1 sayfada hastalığın çözümü anlatılıp hikaye bitiyordu (tabi ki tüm hikayeler için söylemiyorum). her şeye rağmen güzeldi. gelecekte arada açıp bir hikayeyi tekrar okuyabilirim.
ilk kitabı okumaya başlayınca biraz rahatsız oldum ama sonradan bunun bir kurgu olduğunu yazarın ne anlatmak istediğine odaklandım. hem kitabı okurken yazarın kuranı kerime göre yazmadığını, tevradı baz alarak yazdığını düşünün (bazı olaylar kuranu kerimde de geçiyor) daha rahat bir şekilde okursunuz.
kitapta aklıma en çok takılan konulardan bir sodom ve gomore şehirirlerinin akıbeti oldu. tanrının tüm şehri yok ettiğini ve tek bir canlı varlık bırakmadığı söyleniyor (kuranı kerimde sodom ve gomore şehirlerinin adı geçmiyor o şehirler için lut kavmi kullanılıyor). kuranı kerimde de o lut kavminin helak olduğu ve tüm şehirin alt üst edildiği yazılı. bu şehirlerin yok edilmesine kabilin tepkisi beni gerçekten uzun uzun düşünmeye itti. peki yok edilen o şehirde çocuklar yok muydu o çocukların günahı neydi? (biraz düşününce erkeklerin kadınlar ile yatmaması ve böylece uzun zamandır çocuk doğmamış olabilir dedim). peki ya kadınlar erkekler onlarla yatmak istemiyor diye kadınların da mı gunahı var? kadınlar da erkeklerle beraber yok edildi.
kitabı bitirdikten sonra beni en çok düşündüren şey ise şuydu;
kitapta tanrının özelliklerine bakarsak kıskanç, yerine göre acımasız, hata yapan, kızan, kibirlenen, güvenmeyen ve insanlarla oyun oynayan gibi özellikleri var.
bu özellikler bir yaratıcıdan, tanrıdan çok insan özellikleri gibi değil mi?
evet kabil kitabını bir insan yazdı peki ya eleştridiği kutsal kitap onun gerçek yazarı kim bir insan mı ? veya gerçekten tanrı mı?
bir ülke nasıl kalkınır? toplumdaki aydınların görevi nedir?
gibi sorulara çok güzel yanıtlar buldum. toplumdaki bir insan olarak toplum için üzerimize düşeni yapmak zorundayız. bu toplumda bu ülkede beraber yaşıyoruz toplum yararına yaptığımız her şey kendi yararımıza da olduğunun bilincinde olmalıyız.
bu kitaptan öğrendiklerim;
"değişimin bir şart olduğu (temelde çürüyen ahşap kazıkların sağlam granit taşlarla değişmek zorunda olması gibi )",
"aydınların ( yani öğretmenlerin , memurların, doktorların vb..) toplumdaki cahillerin gözünü açmak için çabalaması gerektiğini",
asıl kahramanların başka ülkelerin topraklarını işgal etmekten başka hiçbir şey yapmayan komutanlar (Napolyon, Büyük İskender, Sezar gibi) değil; kendi toplumunun refahını, eğitimini, sanatını artırmak için çabalayan aydınlar olduğunu anladım.
kitap dili sade ve basitti. akıcı ve sürükleyiciydi. ilerde bir daha okunur.
Ağaçların Bile Sıhhatine İmrenerek Yürürdüm1000Kitap
her ne kadar empati yapmaya çalıșsamda tam anlamıyla kahramanin neler çektiğini hissedemem yazarın da dedigi Gibi sadece büyük hastalık yașamıș kisiler anlayabilir. okurken çok üzüldüm yazara ( peyami safa nin otobiyografisiymiș) hayatının en az 7 yılı hastahane köșelerinde gecmis
dili; içinde osmanlıca kelimeler oldugu icin biraz ağırdı bu osmanlıca kelimeler kitabın akıcılığını engelledi ayrıca fazla iç konușma, psikolojik tahliller ve iç çatıșmalar kitabı olay hikayesinden çok durum hikayesine çevirdi diyebilirz. sizinde bildiginiz gibi durum hikayeleri pek akıcı degildir. ( ama yine de 1 oturușta bitirdim :D)
Romandan çıkaracağım en önemli ders;
bir daha unuturmayacak șekilde hayattaki en önemli şeyin sağlık oldgunu hatırlatması.