Yazarella
@Yazarellaa
Her şeyden bir şey, bir şeyden her şey
#Yazarelladan #Yazarella
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitapta ki hemen hemen her karakterin bütün insani yanlarını görüyoruz. Onlara hem kızıyor, hem haklı buluyoruz. İçinde ırkçılık, adalet, hukuk gibi konuların işlenmesi yanında film boyunca hiçbir zaman tek bir nokta üzerinde durulmuyor. Kitapta en anlamlamdıramadığım kısım son kısımdaki gereksiz romantizm oldu buna rağmen bakış açımı değiştiren, yer yer rahatsız eden bir kitap oldu. Daha sonrasında izlediğim filmini de beğendim. :)
Tolstoy'un durağan olaylardan ve günlük hayatta karşılaşılan hikayelerden oluşan kitabıdır. En beğendiğim hikayesi en başta ve en sonda yer verilen oldu. Hayata dair, bugün bile farklı şekillerde yaşadığımız düşmanlık, yaşam ve ölümle alakalıydı. Genel olarak klasik seven birinin sevebileceğini düşünüyorum
Zülfü Livaneli'nin genel olarak keskin bir dili var. Zaman zaman okuyucusunu sinirlendiren, zaman zaman "ah işte evet, aradığım buydu.." dedirten şaşırtıcı bir anlatım bu. Mutluluk; Modern Türkiye'nin binbir insan profilinden üçünü anlatıyor bizlere. Bu üç karakter ne kadar farklı şartlar altında yetişmiş olsa dahi bir gün aynı amaçlar doğrultusunda yolları kesişiyor. Yani Zülfü Livaneli'nin de dediği gibi; "Hayatta kalma ve mutluluğu bulma." Kitap boyunca bu üç karakterin yollarının kesiştiği anı iple çektim ve bu üç insanın aynı noktada nasıl buluşmuş olabileceği konusunda senaryolar ürettim, diyebilirim. Bunun yanında yazar sanki profesör karakteriyle birlikte, içinde tuttuğu bütün fikir ve düşünceleri bir anda döküyor gibi anlatıyor. Yer yer doğruluğu kesin kanıtlanmış gibi anlatılan tespit ve sonuçların sığ ve taraflılığı konusunda açıkça hayrete düştüm. Bir noktadan sonra profesörün bu kendi kendisiyle konuşmaları ve tespitleri beni hikayeden uzaklaştığım hissine kaptırdı. Belki bu yüzden, sona doğru belirli noktalar alelaceleye gelmiş gibi olsa da o ince klişe çizgisinden ayrılarak bitmesi bende bir iz bıraktı. Özellikle Meryem'in kendine yazılan kaderden sıyrılması ve bu kaderden intikam alırmışçasına, önceki hayatının tam tersini yaşama psikolojisi yerine "mutluluğu" seçiyor olması beni çok etkiledi. Profesör de Meryem de aradıkları mutluluğu buldu fakat Cemal'in mutluluğu sanki biz okuyuculara bırakılmış gibiydi. Her ne olursa olsun sonu beni mutlu eden bir kitap oldu.
Şimdilik güzel giden bir kitap, içinde birden fazla hikaye var ve birinden birine atlarken hiç kopmuyorsunuz sadece çok merak ediyorsunuz. Sayfalar sürüp giderken bu merakı da ateşlendiriyor. Bu kitabı okumak tıpkı Sarı-Özek'te yol almak gibi sabır ve sukünet gerektiriyor. Heyecandan sayfaları atlamamaya çalışıyorum çünkü her sayfanın sonuca başka bir anlam katacağını biliyorum, Cengiz Aytmatov- En sevdiğim yazarın farkı da bu..
Mitat Enç'in özyaşam öyküsünü anlattığı #bitmeyengece, üniversite yıllarında yanlış teşhis yüzünden görme yetisini kaybetmesi üzerine başlar. Ülkemizde engelli vatandaşların engellerini ortadan kaldırmaya çalışan Ankara Körler Okulunun kurucusu aynı zamanda hemşehrim, Gaziantepte ismini taşıyan bir cadde bulunan Mitat Enç yaşamı boyunca maruz kaldığı zorlukları, engelleri nasıl aştığını ve özellikle yurtdışında gelişen eğitime ve hayata bakış açısını anlatmaktadır.
İnsanın ufkunu ve bakış açısını değiştiren bir kitap, okuyunca sonunu da getirmek istiyorsunuz. Sadece bazı sayfalarda betimlemenin ağırlığı insanı yoruyor. Bu kitabı bir soluktan ziyade düzenli olarak okumak devamlılık açısından daha sağlıklı olur.
Benim kulağıma küpe ettiğim birçok yeri var onlardan biriyle sözlerimi bitirirken "engeller zihindedir" cümlesini bir kez daha kanıtlayan bir kitap bitmeyen gece. #yazarella #yazarelladan
