Serdar Yegül
@Yegul
Bana akıl verme, sadece usul usul düşüncelerini söyle, zaten ben onun içinden alacağımı alırım.
Reklam
Ev Aynı, Yollar FarklıEdebiyat
“Eve Dönmenin Yolları” başlığı, hayatta yolunu kaybettikten sonra anne-babanın ayrı, çocuğun ayrı yollardan eve dönmesi ya da hayatta yolunu bulması şeklinde düşünülebilir.
Metin, yetişkin bilgiçliğinden uzak, çocuk zihin ve mantığından, derinlikli bir anlatım sunuyor. Örneğin, özgürlük düşüncesi ve toplumsal sınıf düşüncesi çocuk zihninden anlatılıyor.
Romanın konusuna değinecek olursak; 1973 yılında Şili’de askeri darbe oluyor. Pinochet başa geçiyor. Darbe döneminde kimse evine misafir kabul etmiyor. Sosyal ilişkiler zayıflıyor. Romanda baba karakteri, hiç konuşmuyor. Anlatıcının ailesinde herhangi bir işkence ve ölüm olmasa da komşu ailelerde, işkence, ölüm ve kaybolma olayları yaşanıyor. Çocuklar olup bitenlere anlam veremeseler de, bir şeylerin olup bittiğini elbette hissediyorlar. Başkarakter olan çocuk, anne-babasının hayatlarını anlatan bir roman yazmak istiyor.
Büyükler ölürken veya öldürülürken çocuk da bir köşede resim yapıyor ve saklambaç oynuyor. Öğretmenler çocukları okumaya özendirmeye değil, caydırmaya çalışıyor. Çocuğun ailesi hiçbir şey yapamıyor ama tanık oluyor ve suçluluk duyuyor.
Çocuklar, acıları görmeden büyüyorlar. Anne babalar, imkânsız bir dünyada hayatta kalmış duygusunu yaşıyorlar. Yazar; “biz iyiyiz ama ne pahasına iyiyiz?” sorusunu sorduruyor. Toplumsal acılar o an devam ediyor, daha sonraları ise toplumun bilincinde yaşamaya devam ediyor. Yazarın küçük bir hikâyeden büyük bir tarih yazdığı söylenebilir.
Son bir söz olarak, romanda darbe ve deprem metafor olarak kullanılarak, zemine güvenmemek şeklinde bir ders çıkarılabilir.
Yazı ve yabanıllıkEdebiyat
Yazı, yabanıl kılıyor insanı. Yaşam öncesi bir yabanıllığa ulaşıyorsunuz. Ve bu size her seferinde aşina geliyor; ormanların yabanıllığı bu, zaman kadar eski.
Reklam