Sessizliğin denizindeki cam fanusa hapsedilmiş bir dalgıç gibiydim ve beni dış dünyaya bağlayan ipler kopmuştu. Buradan kurtulabilrceğime dair ümidim giderek azalıyordu. İnsan bütün bir gün boyunca bir şey olmasını bekler ... Başı ağrıdan sancımaya başlayana kadar düşünür, düşünür, düşünür... Hiçbir şey değişmez, hiçbir şey olmaz. İnsan yalnızlığıyla öylece kalır...🌙