Masumiyet Müzesi Orhan Pamuk’un bu güne kadar okuyup en az sevdiğim romanı oldu. Roman içerik ve üslup olarak tatmin edici değildi. İçerikten başlarsak baş karakter Kemal’in Füsun’a olan aşkını elle tutulur hale getirme çabası bana romantik gelmedi aksine saplantılı ve psikolojik rahatsızlık seviyesindeydi. Sevdiği kadının yediği zeytin çekirdeklerini toplamak yada içtiği 4213 izmariti biriktirmek bana aşkı çok yoğun yaşayan bir insan davranışı gibi değil saçmalık gibi geldi. Bir kadınla tam olarak tanımadan sadece 2 ay öğleden sonra birlikte olan bir kişinin bu birliktelikleri bitince hastalanması, sokaklarda onun hayallerini görmesi ve onu bulunca 8 yıl sadece misafir olarak her gece evlerine gitmesi bana tutkulu bir aşktan çok psikolojik rahatsızlığı hissettirdi. Üslup olaraka kitapta bir ara sanki sayfa doldurmak için uzatılmış havasını hissettim. Abartılı betimlemeler ve sürekli tekrarlanan durumlar ve ruh halleri anlatımı zenginleştirmemiş sadece okumayı daha keyifsiz hale getirmiş. Kitaptaki 69. “Bazan” bölümü bir kitapta gördüğüm en gereksiz 6 sayfaydı. Orhan Pamuk kitaplarını sevsem de bu roman içerik ve üslup açısından çok zorlama bir eser havası yaratıyor.

Edebiyat