Aşk bir tenasül ve gurur açlığıdır. İkisi birbirine karışıyor. Sonra bir mizaç meselesi. Ben kendimde aşka istidat görmüyorum. Sevebileceğimi zannetmiyorum. Çünkü aldanmak korkusu beni daima muannit tahlillere sevk etmiştir.
Tenasül: Üreme.Muannit:İnatçı.
Muhayyile! Aşkı bir muhayyile oyunu diye kabul edebiliriz: Muhayyile! Çocukta da en canlı kabiliyet. Bundan da anlaşılıyor mu ki aşka, büyük idealleri karıştırmamalı. Hatta bir çocuk, bir büyükten daha kuvvetle sevebilir çünkü muhayyilesi daha serbest ve dizginsizdir.
"Ölüm var, en zengin adam ölüm karşısında
teseliiye muhtaçtır ve bu teselliyi verene minnet duyar. Bütün insanlar birbirlerine yalnız iktisaden değil, her hususta tıpatıp müsavi (eşit) olsalar gene bazı zaaf anlarında birbirlerine muhtaç ve minnettar olacaklar."
...
"Bütün insanlar, birbirlerine tam bir surette müsavi olabilirler mi?"