Melek
@Zamane_okur
Menzile bakmaksızın daima yolda... Yaşamak umurunda...
Şu anda okuduğu kitaplar
Elimden ne gelir?/Fatma BAYRAM
Bu güzel kitabın satırları arasında dolaşırken, yıllardır podcastlerini dinlediğim Fatma Bayram hocamın o aydınlatıcı sesi yankılanıyor zihnimde. Tanışmasak da muhabbetimiz baki... Karanlık yerlerimize ışık olan, yolumuzu ferahlatan sesiniz ve kaleminiz hiç eksilmesin hocam. Ömrünüz bereketli olsun.
-Evet, olmuş bitmiş, geri döndürülemez durumlar da vardır geçmişimizde. Ama onların sonunu bile Tevbe ve dua ile yeniden yazabilecek imkanı Rabbimiz bize bahşetmiştir.
-İnsan madde kadar mânâ; beden kadar ruhtan oluştuğu için mutluluğu sadece fiziksel dünyadan temin edilemez.
-Çünkü istiyoruz ki yapacağımız işler her şeyi düzeltsin dünyayı kurtaralım.. Bir de bakıyoruz ki tüm yanlışları düzeltme telaşına düşerken kendi yapabileceğimiz doğruları ihmal etmişiz. Başkalarını İkmal edelim derken kendimizi imal edememişiz.
-İnsanlarla birlikteyken "sıradan görünen bir yüceliğin ihtişamı" ile "herkesten ayrışmamaya bilhassa dikkat eden bir sıradanlık" arasındaki farkı görmeye gayret ediyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yeşil Peri Gecesi/AYFER TUNÇ
Şebnem, sana çok kızgınım ama bir o kadar da üzgünüm. Bütün bu duyguları aynı anda hissettirip bizi çıldırtmak mı niyetin sevgili yazar? Seninle birlikte güzelliğin bir lütuf değil, bir ceza olabileceğini; zekanın ise kimsenin talep etmediği bir fazlalık olduğunu gördüm.Dur artık" demek istedim; "Yeter, kendine bunu yapma!" Hiç bilmediğim bir yaşam şekli hakkında ahkam kesmek istemiyorum ama sadece "Keşke böyle olmasaydı" diyebiliyorum. Annene o kadar öfkeliyim ki... Ama bakarsın serinin dördüncü kitabı onu anlatır da ona da hak veriveririm. Hayat böyle, değil mi? Aynı olayı kaç farklı ağızdan dinlersen, o kadar haklı ve o kadar haksız çıkar ortaya. Fakat kötülük başka bir şey; kötü olmak bir seçim işidir. Sen, o kötülere ve ahlaksızlara ders vermek için onların giysisini giydin; ama sonuçta sırf o giysiyi giydiğin için asıl "kötü" sen oldun. Onlar ise bir süre daha allanıp pullandılar.
Peki ya Osman? Kendi dünyasında bir düzen kurmaya çalışırken, aslında herkes gibi o da bu kirli dünyanın bir dişlisiydi. Osman’ın o ağırlığı, aslında hepimizin sırtındaki o görünmez yük gibi.
Gün, Kubi ve Osman aslında bize bu kirliliğin farklı tonlarını gösterdi. Erkeklerin zaaflarını, kadınların erkekler ve kendi elleriyle nasıl bir hayata sürüklendiğini en çıplak haliyle okudum hikayende.
Var olan dünya öyle kirli ki! Öyle acımasız, öyle gaddar ve hırçın! Yeniden doğsan da aynı dünyaya geleceksin; o yüzden gelme. Yeniden doğma! demiştin ya bir yerde Sevilmek istemiştin Şebnem; ömrün sevilmek isteyerek geçmişti. Sevilmek için güzelliğinden başka verebilecek hiçbir şeyin yok sanmıştın. Ama o da yetmedi.
Herkes cezasını çekiyor artık. Sahi şimdi neredesin? nereye saklandın? Nereden izliyorsun olanları? Ali'yle birliktemisiniz? Yine bırakmadı değil mi elini? Bir ara Ayfer Tunç
El Kızı/Orhan Kemal
Bu kitabı okumaya başladığımda kendimi sanki Orhan Kemal’le bir çay ocağında oturmuş gibi hissettim. Çaylar gelmiş, o mahalleden birilerinin hikâyesini anlatıyor. Ama öyle sakin sakin dinlenecek bir hikâye değil bu. Adam anlatıyor, ben içimden sinir krizi geçiriyorum.
Bir ara dedim ki biz kesin açık hava sinemasındayız. Eski bir Türk filmi başlamış. Senarist “kötülük kotasını” doldurmak için mahallede kim varsa filme toplamış. Kötü adam var, kötü kadın var, entrika var… Bir tek insaf yok. Ben de elimde patlamış mısırla izliyorum ama bir yerden sonra dayanamadım. İçimden “Sizin yaptığınız insanlığa sığar mı?” diye bağırıp mısırları perdeye fırlatıp çıkasım geldi.
Yalan değil, kitabı okurken gerçekten bunları yaşadım. “Siz ne kötüsünüz!” diye başladım, sonra normalde ağzıma almayacağım sözleri zihnimden geçirirken buldum kendimi. Bütün feminist damarlarım alarm verdi. Ama kitabın en sinir bozucu tarafı şu: Kadına düşmanlık yapanın bazen yine bir kadın olması. İnsan buna kızacağını bile şaşırıyor.
Bu hikâyede en çok yanan kişi ise “el kızı” Nazan oldu. Fazla dürüst, fazla saf, fazla sessiz… Meğer bu özellikler bazı insanların yanında erdem değil, davetiye gibi algılanıyormuş. Kitap bunu tokat gibi gösteriyor.
Okurken sürekli şunu düşündüm: İnsanlar bu kadar hırslı, bu kadar bencil olmayı nasıl başarıyor? Üstelik hiçbir şey kimseye kalmıyorken… Ama gerçek hayatta da böyle insanlar var, bunu inkâr edemiyoruz.
Sanırım benim öfkem de biraz bundan. Çünkü Orhan Kemal öyle bir yazmış ki kızdığınız şey sadece bir roman değil; tanıdık, bildik bir dünya. Ve insan bazen bir kitabı bitirdiğinde hikâyeye değil, insanlığa söylenerek kapatıyor kapağını.
İnsanlar/ Matt Haig
Asal sayılar nedir? Diye sorsam hepiniz şu cevabı verirsiniz: Kendisinden ve 1’den başka böleni olmayan doğal sayılara asal sayılar denir. Matematikle alakası olmayan birine örnek ver desem, belki de veremez. Ne önemliymiş dostlar bu asal sayılar bir bilseniz. Profesörler öldürülüyor, uzaylılar geliyor, ortalığın tozunu attırıyorlar. Öldürdüğü profesörün yerine geçip, asal sayılarla ilgili çözmüş olduğu hipotezi yok etmeye çalışıyorlar. Siz duydunuz mu, nedir bu Riemann hipotezi? Matematiğin çözülmemiş problemlerinin en önemlisidir. Bu problemi çözmek, matematiksel analizde şu anda öngöremediğimiz devrimlere yol açacak ve hem bizim hem de gelecek nesillerin hayatını bambaşka bir seyre sokacaktır.
Valla sevmem ben asal sayı falan ama merak ettiriyor, okutuyor kitabını kerata.
İşte, yağmurlu bir akşamda Profesör Andrew Martin önce dünyanın en büyük matematik bilmecesini çözmeyi başarıyor, ardından sırra kadem basıyor. Nihayet bir yol kenarında çırılçıplak halde bulunduğunda, kıyafetsizlikten daha ciddi bir meselesi olduğu ortaya çıkıyor. Asıl olaylar bundan sonra başlıyor. Aslında insan olmanın nasıl bir şey olduğunu Profesör Andrew Martininin kılığına giren bir uzaylı kitap boyunca bize anlatıyor. Evet ya, diyorsunuz, tam da böyle: insan ve insanlık.
OSMAN/ AYFER TUNÇ
Pardon Osman…
Sen kimsin?
Mağdur musun, yoksa zalim olmayı seçmiş bir mazeret mi?
Katil misin, maktul mü;
yoksa her ikisini de aynı bedende taşıyan biri mi?
Ölümün kaza mıydı,
yoksa uzun zamandır sürdüğün sessiz bir intiharın son perdesi mi?
Acı veren misin,
yoksa acının içinde büyüyüp onu başkalarına sızdıran biri mi?
Korkak mısın,
yoksa korkusunu erdem gibi taşıyan bir kahraman taklidi mi?
İyi de Osman… niye?
Neydi elini kolunu bağlayan?
“Çocukluk travmaları” deme bana.
Baban Necmi Bey’in yaptıklarını sıralama sakın.
Bunların hiçbiri,
“çok seviyorum” dediğin kadının
adım adım içine sürüklendiği çukuru
görmeni engelleyecek kadar büyük değildi.
Olmamalıydı.
Sen neden hep birileri tarafından
sarılıp sarmalanmak istedin Osman?
Seni sarsınlar,
annen gibi kollasınlar diye miydi
çevrene giydiğin o mütevazı haller?
Yoksa sevgi dediğin şey,
sorumluluktan kaçmanın en zarif kılıfı mıydı?
Bence sen,
o sevmediğini söylediğin
iğrenç kardeşin Teoman’dan