Zehra Boyraz
@Zehraaby
“Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince...”
“Sen sevgiline ne verebilirsin sanki? Kalbini mi? Pekâlâ, ikincisine? Gene mi o? Üçüncüye ve dördüncüye de mi o? Atma be adaşım, kaç tane kalbin var senin?.. Hem biliyor musun, bu aptalca bir laftır: Kalbin olduğu yerde duruyor ve sen onu filana veya falana veriyorsun... Göğsünü yararak o eti oradan çıkarır ve sevgilinin önüne atarsan o zaman kalbini vermiş olursun...”
“Siz sevemezsiniz adaşım, siz şehirde yaşayanlar ve köyde yaşayanlar; siz, birisine itaat eden ve birisine emredenler; siz, birisinden korkan ve birisini tehdit edenler... Siz sevemezsiniz. Sevmeyi yalnız bizler biliriz. Bizler: Batı rüzgârı kadar serbest dolaşan ve kendimizden başka Allah tanımayan bir Çingene'ler.”
Öyleyim ben: İlk cümleyi büyük sabırla ararım. Ressamlar renk bulmaya bu kadar uğraşıyorlar mı, acaba? Yapının ilk taşı olacaktır çünkü. Her yazıda bir yapı değil midir? Ya da en azından her yazıyı bir haberci sayamaz mıyız?
“Karanlıkları devirmek ve aydınlık çağın kapılarını açmak için en mükemmel silah: Kalem. Sözle, yazıyla kazanılmayacak savaş yok… Kalem sahiplerine düşen ilk vazife: Telaş etmemek, öfkelenmemek, kin kışkırtıcısı olmamak. Halkı okumaya, düşünmeye, sevmeye alıştırmak. Bir kılıcın kazandığı zaferi, bir kılıç yok edebilir. Kalemle yapılan fetihler, tarihe mal olur, tarihe, yani ebediyete.”
Kırk Ambar, s.454
Sayfa 60 - İletişim
“Ne kendine, ne sevgiliye
şiirden başka hiçbir şeye
geçmiyor sözün, ne dersen de!”
