KafaKafka
@Zeki3302
Demir olsam çürürdüm toprak oldum dayandım...
bencileyin zamanını kitap okuyarak geçiren bir avare
Mekteb-i Mülkiye
10.ncu Köy
43 okur puanıŞubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Dokunmadan
Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtırdım, varsın gitsin sonunda. Dokunurdum. Ben eriyene dek, o eriyene dek, biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa, dokunurdum. Ama yok bir hayatım daha. Bir hayat daha yok.
Yok.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Öteler ötesine özlem
"İnsan dünyada garip ve yalnızdır. Bu gurbet ve yalnızlık hissini özellikle geceleri yani hayatın memata dönüştüğü saatlerde hisseder. Bu yalnızlığı ancak 'ey kulum ben varım.' diyen Allah'ın varlığı unutturur."
Sâdettin Ökten
Ben kim miyim!
Bugün radyoterapimin yirmi beşinci, kemoterapimin ise beşinci günü. Bir kaç ay önce boğulurcasına öksürük nöbetleri sonrasında gittiğim dahiliye uzmanı, onkoloji servisine yönlendirdiği zaman anlamıştım bir şeylerin ters gittiğini.
"Akciğer kanserisiniz" dedi doktorum. Üzüldüm, "tahliller, tetkiklerde başka organlara yayılmamış, ameliyata gerek olmadan radyoterapi ve kemoterapi ile sizi sağlığınıza kavuştıracağız inşallah" sözleriyle de şükürler ettim.
Ben kim miyim?
Uzun yıllardır kendime sıkça sorduğum bu soruya cevap ararken, kim bilir belki de anlattıklarım sonrasında siz bana kim olduğumun cevabını verirsiniz.
Bir Üsküp sabahında babamla annem, ben ve kardeşlerimi karşılarına alarak "evimizi sattık, İstanbul'a yerleşiyoruz" dediklerinde sevinç ve hüznü aynı anda yaşadığımı bugün gibi hatırlıyorum.
Küflü anılarım vardı, pas tutmuş, temizlemek istemediğim bir o kadar da parlak, hatırladıkça ruhumu aydınlatan.
Bahçe içerisinde iki katlı bir evimiz vardı. Babam devlet dairesinde memur, annem sosyal hizmetler görevlisi. İki ablam, iki kardeşim toplam beş çocuktuk, hepimiz öğrenci.
Mahallemiz müslüman, sırp, arnavut ve hırvat komşularımızla kimi zaman iyi kimi zaman tuhaftı. Dini bayramlarda Müslüman öğrencilerin giydiği bayramlıklar, sırp öğretmenler tarafından kirletilmeye çalışılırken, aynı mahallede komşumuz olan sırplar, bizlere olan saygılarından dinimizin yasakladığı değerlere dikkat ederlerdi.
Hırvat sırpla, boşnak arnavutla evlenir, kimse kimsenin dinini, milliyetini sorgulamazdı.
Çocuk her zaman her yerde çocuktur, milliyeti, dini değerleri yüreğinde kirletmeden, zihninde süzmeden başka bir çocuğu, çocukça, masumca sever.
Biz de öyle severdik.
13 yaşlarımda iken hep birlikte İstanbul'a göç ettik. Tıpkı Üsküp'te sattığımız eve benzer bir ev satın almıştı
Elhamdulillah alâ küllî hâl
Yaradana hamdolsun
Yaratıp imtihan edene
İmtihandan geçirip zafere erdirene
Bilinçleri bileyip sabırlar verene
Rahman olana
Rahîm olana
Muîn olana
Hamd olsun
“Anlamayana anlatmayın, görmezlikten geleni görmeyin, her şeyinize sağır olan birini hiç duymayın.Hiçbir şey ifade etmediğiniz kimselere büyük anlamlar yüklemeyin. Yalnız da kalsanız öylesine vakit geçirilen biri olmaktan kendinizi kurtarmış olursunuz.Önceliğiniz kendiniz olsun.”