Biz köyde ellerimizi çalışırken rahat kullanabileceğimiz bir duruma sokmaya çalışırız; bunun için tırnaklarımızı keseriz, bazen kollarımızı sıvarız. Oysa burada insanlar uzatabildikleri kadar uzatıyor ve elleriyle artık hiçbir şey yapamayacakları için kol düğmesi olarak fincan tabağı takıyorlar.
Kederli olduğumuz zaman kederli nota dizilimlerini (şarkıları) dinlememizin sebebi o besteyi yapan kişinin bizim durumumuzu anlayabilecek olduğunu hissetmemizdir.