Zeynep Atlgn
@Zeybook
MBG&Bioengineering
Reklam
Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın Ölüm Bir Son Değildir kitabını bitirdikten sonra şunu çok net söyleyebilirim: Bu adam gerçekten çok başka bir detay yahu. Sadece bir romancı değil; aynı zamanda sosyolojiye ve insan psikolojisine bu kadar meraklı olup bu kadar isabetli yorumlar yapabilen biri bu kadar net, bu kadar gerçekçi tespitler nasıl yapılabildi? Ben geçmişi değil bugünü okudum, yazar topluma dedi ise bana anlattı. O falancayı gösterdi, ben aynada kendimle yüzleştim.
Bence Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın en güçlü tarafı, toplumdaki çok fazla mozaiği korkusuzca tenkit edebilme yeteneğidir, kalemi öyle adil ki hiçbir şekilde kimseyi kayırmıyor. Yeri geliyor bir hoca eleştiriliyor, yeri geliyor bir papaz. Yeri geliyor bir Türk mağdur ediyor, yeri geliyor başka biri. Hiç kimsenin dokunulmazlığı yok. İnsan onuru her şeyin ötesinde ve bu eserlerinde çok net hissediliyor.
Mesela uyuşturucu meselesine yaklaşımı… Kok*in kullanan bir adamın hem kendine hem ailesine yaşattıkları… Müthiş bir anlatım. Bunu sadece bir olay gibi değil, neredeyse psikoloğun, bir bilim insanının ağzından anlatıyor, öylesi bir yerinde açıklamalar. Aynı şekilde sigaranın zararlarına değinmesi de çok dikkat çekici. Osmanlı’nın o dönemlerinden Cumhuriyet’in ilk yıllarına kadar uzanan bir süreçte günümüzde dahi güncelliğini sürdüren sorunlara böylesi bir bilimsel bir bilirkişi bakışı ile yaklaşımı gerçekten de takdire şayan bir tutum. Ne garip bir dünyadayız çağı yakalayamayan nice yazar yaşarken günümüzde, ben çağdaşımı evvelimde yaşamış bir Hüseyin Rahmi Gürpınar olarak buldum.
Şunu da açıkça söylemek lazım: Ben birçok şeyi okudum, birçok kişiyi tanıdım. Ama hiçbirinde bu kadar doğrudan, bu kadar filtresiz bir toplumsal eleştiri görmedim, hepsi bir yerde çıkarlarına dokunan yerde suskundular. Dostoyevski’de
Reklam