Z.çayan
@Zeynep0641
Şu anda okuduğu kitap
Her şiirin, her romanın bir yazılma hikâyesi var . Böyle dillere dolaşan , çok sevilenlerin hikâyesiyse her zaman ilgimi çekmiştir. Bu konuda yalnız olmadığıma eminim. Sevdiğimiz dizelerin nasıl yazıldığını bilmek, bizi o şiire bir sarılma, şairinin hayatına bir dokunuş daha yaklaştırıyor çünkü, biliyorum.
Ne güzel diyor Asef:
“Sana gitme demeyeceğim, ama
Gitme Lavinia…”
Nasıl da buram buram aşk kokuyor değil mi dizeleri?
Özdemir Asaf, o dönemlerde edebiyat metinelerinin yıldız isimlerinden biri. Çocukluğundan bu yana “r” harfini telaffuz edemiyordur; ama şiir okurken muhteşem bir diksiyonu var. Bu metinelerde sona bıraktığı en değerli şiiri ise, Lavinia. Çünkü en değerlisi onun ve aslında hikâyesi de derin…
Lavinia, karşılıksız bir aşkın hikâyesi…
ÖLÜM ÇİÇEĞİ LAVİNİA
Lavinia, muhteşem güzellikte zarif bir çiçek; diğer bir deyişle ölüm çiçeği. Ayrıca hayalimdeki muhteşem sevgili anlamına da geliyor. Kuşkusuz Özdemir Asaf’ı çeken yanı da bu...
Edebiyata baktığımızda Lavinia, Shakespeare’in Titus Andronicus adlı oyununda Roma İmparatorluğu’nun Başkomutanı Titus’un güzelliği dillere destan kızının da adı. Onun da kaderi, zarif güzelliği ile ölmektir. Lavinia, Tamora’nın iki oğlu tarafından tecavüze uğradığında, Lavinia, babası tarafından öldürülür…
Özdemir Asaf, Lavinia’yı okul yıllarında aşık olduğu bir kız için yazar. Aşkı platoniktir. Lavinia, Asaf’ın karşılıksız aşkını anlatır. Asaf şiirini, daha sonra bir yarışmaya gönderir ve derece alır. Birinciliğe layık görülen Lavinia, nihayetinde yaşayan bir şiirdir…
Bundan sonrası için şöyle bir rivayet var: Sonuçlar açıklandığı sırada Asaf’tan, Lavinia’yı kürsüde okuması istenir. Bu teklifi geri çevirmeyen Asaf, kürsüde şiirini okurken Lavinia diye seslendiği platonik aşkı da salondaki misafirler arasındadır ve
" Umutların bedeli gelecekte dökeceği gözyaşları olacaktı. Çünkü, hayalden doğan umutlar, genellikle zaman içinde kırılıp giderler, temelleri yoktur. Tıpkı köksüz ağaçlar ve çiçekler gibi... Hayallerin trajik kaderi budur.
