Zeynoa
@Zeynoa_
Felsefe Öğretmeni
Yükseklisans
Dünya
1 Temmuz
27 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Okurken çok etkilemedi beni bitirdikten sonra boşluk kaldı içimde. C. İstanbul sokaklarında mavi gözlü kadını aramaya devam ediyordur diye düşünüyorum. Ben de onunla birlikte arıyorum. Pastanelerde kafelerde geziyoruz oturuyoruz onun iç sesini dinliyorum. Çarptı beni kitap.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Drogo aslında sıradan bir insandı. Ama insan doğar doğmaz varoluş amacı arayışına girer. Drogo eksikti. Bunu savaşla tamamlayacaktı. Drogo hepimiz gibi hayatına değecek yaşadığına, beklediğine değecek bir şey uğruna yaşadı. O şey gerçekleşti ve o öldü. Drogo ölmese de ölmüştü. Yaşlanmak, hastalanmak umudun tükenişi, hayatın boşluğu… hepimizin uzun özeti olmuş. Doğarız bir amaç uğruna yaşarız o amacımız yaşamaya değerdir tüm ömrümüz o amacı beklemekle geçer. Sonunda boşuna yaşadığımı ı farkederiz.
Hayat sıradan yığınların kendisini hayatın başrolünde kahraman olarak kurgulamasıdır. Kahraman olmadığımızı anladığımız o an ölürüz. 
Tatar Çölü
Tatar Çölü
İlginç bir deneyim yaşattığı için Orhan Pamuk’a teşekkürle başlamak istiyorum. Kitaplarını okumak bana keyif veriyor. Tarihi romanları severim. Kendisi tarihi olup olmadığı konusunda emin değil ben de olamadım. Pek tarih tadı vermiyor zaten. Bazı tarihi olaylar da sırasıyla değil bir tür ortaya karışık olayları belli bir zaman dilimine sıkıştırmış. Zaten amacı tarihi roman yazmak olmadığı belli daha çok “ben kimim, kim değilim” minvalinde bir tür varoluş ve anlam arayışı gibi olmuş. İki kişinin tek kişi olması kim kimin yerine geçiyor, hoca kim köle kim belli olmayan bir roman. Bana başlangıçta özgürlüğü elinden alınmış bir kölenin özgürlük sevdası uğruna verdiği uğraşılar sonrasında adaya gidince bundan vazgeçtiğine şahitlik ediyoruz. Özgürlük anlayışımı sorgulatan bir olaydı o kısım. Onun dışında sonuju beğenmedim yazarın detay vermemesini tercih ederdim. O kısmı okuyucusunun hayal gücüne bırakması gerekirdi. Hocanın başına gelenleri bilmekten çok merak etmeyi isterdim. Şuan bir yerlerde acaba be yapıyor diye düşünmek daha keyifli olabilirdi. Çok karman çorman bir değerlendirme olduğu için okuyacak olanlardan af istiyorum şimdiden. Sıradaki okuyacağım kitap hakkında da ipucu vermiş oldu kitap: Cervantes Don Kişot
Kitap üzerineEdebiyat
Kitabı beğenmedim. Kadınları erkek himayesinde bir varlık olarak göstermiş. Zekasının erkekten düşük olduğunu ve erkeklerin onları yetiştirmesi gerektiğini söylemiş. Bana çok ikiyüzlü bir yazar gibi geldi. Tamam yaşadığı dönem için düşününce belki acımasızca bir eleştiridir ama çağdaş ve evrensel bir yazar olmadığını ifade etmeliyim. Tolstoy’u övdüğü bölümü özellikle hiç beğenmedim. Birkaç öğüdü biraz da tespitlerini beğendim. Özellikle yalan konusunda ve arkadaşlık konusunda yazdıkları güzeldi. Üzgünüm yarıda bıraktım. Bilerek yarıda bıraktığım ikinci kitap. İlki “İnsan Ne İle Yaşar” kitabıydı. Seçici okur olduğum için boşluğuma denk geldi ikisi de.
Arıza Babanın çatlak Kızları. Taşralarda doğup büyüyüp yolu bir şekilde Ankara Mamak ilçesinin kenar yolları etrafında kesişmiş bir dizi insanın hayatlarına tanıklık ediyoruz. "Zaman buralarda kadın kısmının çalışmasının 'ayıp' olduğu noktanın az ötesindeydi" cümlesiyle giriş yapıyoruz kitaba. Sakine, Eylem, Figen, Binnaz ve nice kadının yeri geldiğinde güldüren yeri geldiğinde sinirleri geren yeri geldiğinde ağlatan hikayeleri... Gelişen ve değişen bütün bu hayatlar içinde yerini koruyan 'erkeklik' karşısında şaşıp kalıyor insan. Kitabın en hüzünlü hikayesi belki de Fincan Teyzeye ait. Anlattığı rüya ve isyanı aslında sessiz kalmış bütün kadınların çığlığı gibi boğazımda düğümlendi kelimeler. Kadın olmanın ağırlığını kavratan kitapta daha ağırının okumamış ve hayatı bir erkeğin elinde olan kadınların çaresizliğini hissettiriyor. Bütün çaresizliğin çözümünü evde kaçmakta bulan kadınlarla sonlanıyor. Kalemine sağlık olsun yazarın.
