"Kahraman" sözünü sevmiyorum. Savaşta kahraman olmaz. Eğer insan eline bir kez silah almışsa, artık iyi olmaz.
Reklam
Başkanlığının başında Yeltsin halkın yaşam koşullarının seviyesinin düşürülmesine izin vermektense kendini raylara atacağına yemin etmişti. Bu seviye düşmekle kalmadı, deyim yerindeyse, yerle bir oldu. Fakat Yeltsin kendini raylara atmadı. 1992 sonbaharında, yaşlı asker Timeyan Zinatov attı protesto için kendini rayların üstüne...
Komünizm ütopyası
Orenburg yakınlarındaki Orsk şehri. Gece gündüz yük trenleriyle kulaklar gönderiliyor. Sibirya'ya. İstasyonu koruyoruz biz. Bir vagonu açıyorum: Köşede yarı çıplak bir adam kemerle asmış kendini. Anne kollarında bir bebeği sallıyor, biraz daha büyük bir çocuk da yanında oturuyor. Elleriyle kendi bokunu yiyor, lapa gibi. "Kapat!" diye bağırıyor bana komiser. "Bunlar kulak pislikleri! Yeni hayata layık değil bunlar!" Gelecek... O güzel olacaktı... Sonra güzel olacak... Ben buna inanmıştım be! Biz güzel bir hayata inanmıştık. Ütopya... Bu bir ütopyaydı.
Lenin'in bir sözü vardı, devrim birisi istediği zaman değil, kendisi istediği için gelir.
Tarih; fikirlerin hayatıdır. İnsanlar yazmaz, zaman yazar. İnsanın doğrusu ise kendi şapkasını astığı bir çividir.
Reklam