Yataklarımızda ölmek de iyidir, temiz bir yastıkta, gömleğimizde deliksiz ve kaburgalarımızda delilsiz.
Yanağımızın altında kaldırım taşı değil, beyaz bir yastıkla, ellerimiz sevdiklerimizin elleri arasında ölmek iyidir.
İşte o an anlıyor ki, kalp herşeyi beyinden önce seziyor. Kalp, sadece kan pompalayan bir kas değil; Eski mısırlılar haklıydı; o, ruhun bir parçası, korkunun ilk başladığı yer. Kötü bir şey olacağı hissi düşünceden önce geliyor; beyin korkuyu kelimelere dökmeden kalp çoktan etkilenmeye başlamış.
Yola çıktım.
Ama çok geçmeden gördüm ki, yol yoktu.
Yol silinmişti.
Ne yapabilirdim?
Geri dönmeyeceğime göre bir yol açıp orada ilerlemem gerekiyordu.
Bende öyle yaptım.
Aradan ne kadar zaman geçti bilmiyorum.
Hala yoldayım.
Ama bu yol hangi yol ve beni nereye götürecek bilmiyorum..