Yine de bütün alaylılar gibi ne anladığımdan asla emin olamıyorum . Bir gün oluyor tüm bilgiyi bir bakışta kavramışım gibi geliyor. Sanki aniden görünmez dallar doğuyor ve kendi aralarında benim tüm dağınık okumalarımı birbirine bağlıyormuş gibi oluyor. Sonra aniden gizleniyor, özü kaçırıyorum ve aynı satırları boşuna tekrar tekrar okuyorum. Her okuduğumda anlamı biraz daha kaçırırken, kendimi menüyü dikkatli okuduğu için karnının doyduğuna inanan yaşlı bir deli sanıyorum. Bu yetenek ile bu körlüğün bağdaşması alaylılık özelliği sanırım.
İnsanlar, en azından uygar olanlar, varlıklı ve büyüleyici kişiler hakkında söylenen kötü şeylere inanmaya hiçbir zaman hazır değildirler ve yol yordam bilmenin ahlaktan daha önemli olduğuna dair bir önseziye sahiptirler.
Kanun kaçakları yalnızca doğru olduğunu düşündüklerinde yanlış bir şey yaparlarmış, suçlular ise yalnızca yanlış bir şey yaptıklarında doğru hissederlermiş.