Kitabı yarısına kimi artıq hər şeyin məlum olduğunu düşünürdüm,lakin elə olmadı və kitab gözləmədiyim bir sonluqla bitdi. Qanunlar sadəcə kağız üzərində olmur, qanun bizi bağışlasa da vicdanımızın bağışlamadığı anlar olur. Fərman etdiyi suç qarşısında öz cəzasını seçdi və taleyi ilə barışmalı oldu. Hər kəs etdiyi əmələ görə cəza alırlar, Fərman azadlıqdan məhrum olması ilə, Nafiz canı ilə, Nəsrin isə bir ömür boyu çəkəcəyi vicdan əzabı ilə ödəcəyək.)
"İnqilabın doğurduğu ümidlər həmişə şişirdilir. Bizə məhz həmin şişirdilmiş ümidlər təqdim olundu. Ta mənim kimi biri qalxıb sual verənə qədər... Görəsən, o qədər zülmü və istibdadı görənlər nəyə görə özləri bu tətbiqindən yayınmadılar? Ən pisi isə, həmin istibdaddan daha dəhşətlisini qurdular. Bəlkə də, illər sonra dərk edəcəkdim ki, insan Sovet quruluşu üçün xammaldan başqa bişey olmayıb. Çin səddinə insanları hörərkən və insanları katorqaya məhkum edərkən məqsəd eyni idi: yalnız bəhrələnmək. Ölüdən də diridən də..."