Zuhal Pehlivan
@Zuzuuu
“Bir okuyucu, ölmeden önce bin hayat yaşar... Hiç okumayan kişi sadece bir tane yaşar.”
— George R. R. Martin
Sosyal Medya Uzmanı
Bursa
22 okur puanı
Ağustos 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Çünkü zaten nereden geldiysen hep oraya ait olacaksın.İnsan ve Duygular
Peşinden koştuklarıma değer mi bilmiyorum. Ulaşmaya çalıştığım yerin iyi olduğunu kimse söylemedi. Oradan bazı insanları tanıyorum aslında orası iğrenç bir yer farkındayım.
Çok şey bilmek kafamın içini acıtıyor. Ve düşündükçe delirdiğim bu acımasız sistemin içinde yanlışlıkla bile başarılı olmak istemezdim. İnsan kendisine tepeden bakmamalı çünkü.
Fakirlik insanı daha da fakirleştiriyor ve sistem hepimize kumar oynatıyor. İnandırıyor, umut veriyor, vaad ediyor. “Daha iyi bir refah düzeyi istemez misiniz?” diye soruyor bir kadın ılık sesle.
Beton yığınınızı ya da teneke parçanızı beğenmiyor musunuz? Bize ruhunuzu satın…
Martin… Ruhunu, duygularını, vicdanını, masumluğunu beş paraya satan beş parasız adam.
Sistemin içinde delirmiş sağa sola çarparken ona gülmekten dört köşe olmuş takım elbiseli adamlar kadar salak olmayı isterdi bence.
Ruhunu ortaya atıp sistemle kumar oynama! Mucizelere inanma! diye bağırsaydım kulağının dibinde.
Çünkü zaten nereden geldiysen hep oraya ait olacaksın.
Büyük Adam olmak1000Kitap
Hayallerim bir ejderha gibi ateş püskürtüyor yüzüme, öyle inandırdım ki herkesi, çok büyük adam olacaktım
Hayalperestlik bir meslek olsa işte o zaman büyük adam olurdum
Büyük adam olmak… Başarılı olmak, mutlu olmak. Kapıma dayandılar sabah akşam tekmeliyorlar
Sevilmek için uygun görülen boş şişelerin içine sığamadım ya da beceremedim ne bileyim?
Bence beklentiler ruhumuzu kemiren kara böcekler gibi. En iyisi mi ne sevilmeyi ne de sayılmayı beklememeli insan
Ben mutlu olurdum mesela aynı rengi sevdiğim insanları tanısaydım
Hepimiz bir holigan olsaydık kendi rengimiz için, sloganlarımız olsaydı, bayramımız olsaydı ve marşlarımız
Tüm holiganlar gökkuşağının altında birbirlerine sarılsaydı çok mutlu olurdum
Pankartlar açabilirdik mesela; beyaz bir kartona “İYİLİK İYİDİR” yazardık sessizce
Ya da bin kitap okusaydım, bin hayat yaşasaydım bir dakikada. Bence çok başarılı olurdum
Biliyorum ama onlar anlamıyorlar, ben olduğum gibi güzelim
Kendi hayatımda kendimle iyiyim
Başarılıyım kendime göre
Bazen mutluyum bazen mutsuz kime ne?
Şimdi burada olan ve ilmek ilmek işlediğim hayatıma devam edeceğim, başka ihtimallerin canı cehenneme
RezaletŞiir
Herkes korkar kendi rezaletinden! Onur… korkar kırılmaktan, çevreye saçılmaktan
Herkes aslında bilir kendini ve tırmanabileceği tepeleri, korkar kendi rezaletinden
Omzumda taşıyorum kocaman bir yük, aheste aheste sürüklüyorum onu gittiğim her yere
O koca bir rezalet!
Çöp kutusunda bir pırlantayım belki, ama… ya çöpü seviyorsam?
Ben biriyim işte herkes gibi omzumda binlerce rezalet, parçalanmış onurum avuçlarımın içinde tırmanıyorum “belki” dediğim tepelere
Tepeye çıksam ayıplanır mıyım? Ya da atılır mıyım o tepenin uçurumundan aşağı?
Ya avuçlarımdaki kırılmış onurum ne olacak? Karışırsa toprağa toz taneleri gibi
Belki şehre bir yabancı gelir
Dans ederim sanki omzumda yüklerim yokmuşcasına şarkılar söylerim
Ben kendimi bilirim, kendimle avunurum güzel elbiseler giyerim
Bir gözlüğüm var, görürüm omuzlardaki yükleri, boş omuz sevemem de zaten bana hep soğuk gelir
Ama belki şehre yabancı biri gelir kaldırır omzumdaki tüm yükleri yerine başıma güzel bir taç takar
Kim bilir Jane… belki biz de iyi şeyleri hakediyoruzdur.
BebeğimŞiir
Kimim ben, duygulardan yoksun birine dönüşmek ne kadar acı gerektirir?
Artık hatırlamak istemiyorum.
Tek bildiğim kardeşim Mehmet arada bir evime gelir, bana bir şişe votka getirir çünkü ben votka içmeyi severim.
Hem geçmişin ve geleceğin illüzyonunda kimliklerimizin ne önemi var ki?
Yaşanan bunca acı bunca güçlü duyguların arasında ismim sadece şahsiyetimin diğerlerinden yüzde bilmem kaç daha ayrıştırılmış olması demek. Ne gerek var?
Ben herkestenim, en azından hep böyle olmak istedim. Birbirine benzeyen mutlu ailelerden biri olmak istedim, aşık oldum öyleki uçurumun kıyısındaki derin bir çukura düştüm.
Aslında ben biri olmayı çok istedim, ölüp giden biri olmayı. Ama gerçek tüm yalınlığı ile göğüsümün ortasında dakikada yaklaşık 60 kere tekmeliyordu ruhumu.
Bağ evimin bahçesinde kırmızı kareli masa örtüsüne serilecek güzel kokulu yemekler yapan ve gülünce kalbimi eriten sarı elbisesindeki o güzel kadın hayali artık yerini sahipsiz bir acıya bıraktı.
Ben biraz Ahmetim birazda Mehmet ne farkeder? Zaten bilmemek mutluluk getirir insana bilirsiniz.
Bilmemek ya da unutmak tıpkı bir inek gibi yaşayabilmek zaman algısı olmadan, sanki uzayda yaşamıyormuşçasına alabildiğine hayvan olmak gerek bence.
Hikayeler söyledim size, sizde inandınız mı?
Hikayeler her zaman gerçek dışımıdır? Ya da her gerçek bir hikayemidir zaten…
Kim bilir bilmem, ama ben bilemedim en azından bebeğim.
Bana kızma ben bebeğim demeyi severim.