Fatih
@_Fidelio
Her şeye sahipsin patron, ama bir şey eksik: delilik. Bir erkeğin biraz deliliğe ihtiyacı vardır, yoksa asla ipi kesip özgür olmaya cesaret edemez.
İstanbul
İstanbul, 1999
120 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Ruhun şad olsun nefer HalimAlıntı
Çarlık Rusya'nın Manastır konsolosu Aleksandr Rostkovski Nüzhetiyye Karakolu önünden geçerken kendisini gördüğü halde selam vermediğini iddia ettiği Türk Topçu neferi Halim'e el kaldırmış daha da ileri giderek; "Beni iyi tanırsın, size böylesi layık alçak Türkler..." deme cüretini göstermişti. Halim ise tüfeği konsolosa çevirerek, "Türk neferi de kendini döven Rus konsolosuna böyle tanıtır..." diyerek tetiğe basmış, Rostkovski iki koluyla vücudunu delen kurşunla yere serilmiş olay yerinde ölmüştü.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
JurnalcilikAlıntı
1900'lü yıllarda İstanbul'un her köşesinde atılan adımdan alınan her nefese kadar olaylar hafiyeler tarafından kayıt altına alınıp Yıldıza gönderiliyordu. Jurnalcilik zaman içerisinde asıl maksadından uzaklaşarak Padişahtan para koparmanın en kolay yolu haline gelmişti. Özellikle tahtın geleceğini ilgilendiren hususlarda kesenin ağzı sonuna kadar açılıyordu.
Abdülhamid'in önemli taktiklerinden birisi uzaktaki muhaliflerini sürekli baskı altında tutmak yerine onları çeşitli şekillerde etkisiz hale getirmekti. Bunlar kimine sunulan makam mevkiiyle kimine ise verilen parayla gerçekleşiyordu.
İttihat ve Terakki yeminiTarih
Yemin merasiminde ise Cemiyetin gizliliğini ve tesadüfen isimlerini öğrendiği üyelerini en şiddetli işkenceye maruz kalsa dahi kimseye açıklamayacağını, hürriyet uğrunda ömrünün sonuna kadar çalışacağını, felakete uğrayan üyelerin ailelerine yardım edeceğini kabul ediyor; şayet ihanet etmesi durumunda cezasının idam olacağını, din, vicdan ve namusu üzerine Allah'ın ismini anarak bir eli Kur'an'ı Kerim üzerinde diğer eli bir hançer ve tabancanın üzerinde olduğu halde ahd ve kasem ( yemin) ediyordu.
Sebeplerin anlam kazandığı bir romandıEdebiyat
"Artık demir alma günü gelmişse zamandan, meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan''
Girişi Yahya Kemal'in bu mısraları ile yapmak istedim çünkü kitabın bende bıraktığı etki tam olarak buydu.
1. Dünya Savaşı'nın olduğu yıllarda İstanbul'da geçen kitap okuruna, çökmekte olan bir İmparatorluğu değişik karakterler üzerinden ve onların duygu, düşünce yapısı ve eylemleri üzerinden anlatıyor. Birbirlerini anlayamayan babalar, dedeler, torunlar ve aşıklar yer yer insan doğasının en çıplak en çarpık haliyle karşımıza çıkıyor. Bütün bir ailenin beraber yaşadığı konak, bende Osmanlı İmparatorluğunun bir metaforu olarak anlam kazandı. İçinde gelenekçisini de, yenilikçisini de barındıran, safahata ve yıkıma aynı ölçüde yakın olan bu eski püskü konak eski ihtişamlı hallerinden uzak bir geleceğe bir bilinmeze, içinde yaşayanlarla beraber ilerlemektedir.
İlk okuduğum Yakup Kadri romanıdır. En çok hoşuma giden, Yakup Kadri'nin roman boyunca yazdığı karakterlerin katmanlı olmasıdır. Bir karaktere bir eyleminden dolayı nefret duyamıyor veya direk yargılayamıyorsunuz. Ruh tahlillerinin bu kadar iyi anlatıldığı kaleme saygı duyarak bir kitabın daha sonunu getiriyorum.
(Ufak bir not Hakkı Celis roman boyunca en çok aramda benzerlik kurduğum kişi oldu; saflığı, temiz kalpliliği ve erdemli tavrıyla etrafındaki bütün olaylara ne korkakça ne de hoyratça tepki vermesi onu en ideal en dengeli karakter yaptı. Belki de yazar bizi o yıllara kendi kurduğu bir karakterle dahil etmiştir.)
Şimdiden iyi okumalar.