Gamze Yavuz
@_Gamzeyavuz
17 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Simyacı, Paulo Coelho’nun en çok okunan eserlerinden biridir ve aslında basit bir hazine arayışının ardına saklanmış derin bir yaşam felsefesini anlatır. Romanın merkezinde, İspanya’da yaşayan genç bir çoban olan Santiago vardır. Santiago’nun hayatı sade ve sıradandır; koyunlarını otlatır, kitap okur ve dünyayı gezme hayalleri kurar. Ancak bir gece gördüğü ve tekrar eden bir rüya her şeyi değiştirir. Rüyasında, Mısır piramitlerinin yakınında bir hazine olduğunu görür. Bu rüyayı sıradan bir düş olarak görmek yerine, kalbinin ona verdiği bir işaret olarak kabul eder ve konfor alanını terk ederek bilinmeyene doğru yola çıkar.
Bu yolculuk aslında dışarıdan bakıldığında bir hazine arayışı gibi görünür; fakat gerçekte insanın kendi kaderini, yani “kişisel menkıbesini” bulma yolculuğudur. Kitap, her insanın içinde gerçekleştirmesi gereken bir hayal taşıdığını söyler. Fakat çoğu insan korkular, alışkanlıklar ve toplumun beklentileri yüzünden bu hayallerinden vazgeçer. Santiago ise korkmasına rağmen yola çıkar ve her adımda yeni bir ders öğrenir. Çalışır, kaybeder, yeniden başlar; insanları tanır, sevgiyi keşfeder ve en önemlisi kalbinin sesini dinlemeyi öğrenir.
Yol boyunca karşılaştığı kişiler ona hayatın farklı yönlerini gösterir. Kimi hayal kurmaktan vazgeçmişliği, kimi bilgiyi ama cesaretsizliği, kimi de gerçek bilgelik ve dönüşümü temsil eder. Özellikle simyacı figürü, gerçek hazinenin maddi zenginlik değil, insanın içsel dönüşümü olduğunu anlatır. Çünkü asıl değişim dış dünyada değil, insanın kendi içinde gerçekleşir. Kurşunu altına çevirmekten söz edilir; fakat bu, aslında insanın korkularını cesarete, umutsuzluğunu inanca dönüştürmesinin sembolüdür.
Romanın verdiği en güçlü mesajlardan biri şudur: Bir şeyi gerçekten istediğinde ve bunun için emek verdiğinde, hayat
Reklam
Ölüm Bir varmış bir yokmuş
"Dünya denilen bu devasa kütüphanede, hepimiz kendi ismimizle başlayan o masalın baş kahramanıyız. İlk nefesle beraber yazılmaya başlanan o ilk cümle, ne kadar da gururlu ve ne kadar da sonsuz görünür gözümüze: 'Bir varmış...' O anlarda güneşin hiç batmayacağına, sevdiğimiz ellerin hiç soğumayacağına ve sesimizin bu evrenin boşluğunda ebediyen yankılanacağına inanırız. Varlığımızı, sarsılmaz bir kale sanırız; kalbimizin her atışını, ölüme meydan okuyan bir davul sesi gibi dinleriz. Oysa her 'varmış', içinde gizli bir vedayı büyüten gebe bir cümledir.
Zaman, biz fark etmeden sayfaları çeviren hoyrat bir rüzgardır. Biz daha hikâyenin en heyecanlı yerinde, en büyük kavgalarımızı verirken ya da en derin uykularımızda rüyalar görürken, o sessiz kalem mürekkebini tazeler ve o kaçınılmaz hükmü fısıldar: 'Bir yokmuş...' Ölüm, bu masalın bittiği yer değil, anlatıcının sustuğu yerdir. Bir insanın yokluğu, sadece bir bedenin toprağa karışması değildir; bir gülüşün sönmesi, bir bakışın donması ve binlerce yaşanmışlığın artık sadece başkalarının rüyalarına misafir olmasıdır. Bizler, iki büyük karanlık arasındaki o kısacık aydınlıkta koşturan gölgeleriz. Bir gün varız; adımız sokaklarda yankılanır, soframızda ekmeğimiz tazedir. Bir gün yokuz; adımız bir mermer taşının soğuk yüzeyine emanet edilir ve soframızdaki yerimiz, sadece içli bir iç çekişle doldurulur.
Gerçek şu ki; hepimiz bu masalın sonunda sadece birer 'anı' olmaya mahkûmuz. Kitap kapandığında, sayfalardan geriye ne hırslarımız kalır ne de biriktirdiğimiz dünya malı. Geriye kalan tek şey, birinin kalbinde bıraktığımız o ince sızı, bir dostun hatırasında açan o solmayan çiçek ve gökyüzüne bıraktığımız o sessiz yankıdır. Bir varmışız, çünkü sevdik; bir yokmuşuz, çünkü bu dünya hiçbir masalı
Görünmez Zincirlerin Anatomisi: Pierre Bourdieu ve Eril Tahakküm Üzerine Bir Tefekkür
"Bazen bir kitabı okumazsınız; o kitap sizin üzerinizdeki örtüyü kaldırır, çıplak gerçeği kemiklerinize kadar hissettirir. Pierre Bourdieu’nun Eril Tahakküm’ü, sadece cinsiyetler arası bir eşitsizlik analizi değil, binlerce yıldır ilmek ilmek işlenen bir zihniyet hapishanesinin mimari projesidir. Bourdieu bize şunu öğretir: Eril düzen, kendisini 'nesnelerin doğasına' o kadar ustaca yerleştirmiştir ki, artık meşrulaştırılmaya bile ihtiyaç duymaz. Biz onu 'doğal', 'evrensel' ve 'kaçınılmaz' sanırız. Oysa bu, tarihin en başarılı illüzyonudur.
Bourdieu’nun 'Sembolik Şiddet' kavramı tam da burada devreye girer. Bu şiddet, fiziksel bir darbeden çok daha derin, çok daha kalıcıdır. Çünkü bu şiddet, kurbanının rızasıyla yürür. Bizler dünyayı bize dayatılan eril kategorilerle algıladığımız sürece, bizi ezen sistemin kavramlarıyla düşündüğümüz sürece, aslında kendi esaretimizin mimarı olmaya devam ederiz. Erkeklik bir 'onur', bir 'iktidar' ve bir 'eylem' alanı olarak kurgulanırken; kadınlık bir 'sakınma', bir 'izlenme' ve bir 'nesneleşme' alanı olarak sınırlandırılmıştır. Bourdieu, Kabiliye toplumundan modern Paris sokaklarına kadar bu izleği sürerken, aslında hepimizin içindeki o gizli 'Habitus'u ifşa eder. Habitus; yani bedenimize, dilimize, yürüyüşümüze ve en mahrem arzularımıza sızmış o toplumsal programlama...
Erkekliğin bir 'üstünlük' değil, aslında sürekli kanıtlanması gereken, kırılgan ve trajik bir 'görev' olduğunu gördüğümüzde; kadının ise bu sahnede sadece erkeğin aynası olarak konumlandırıldığını anladığımızda, sistemin iki tarafı da nasıl öğüttüğünü fark ediyoruz. Eril tahakküm, sadece kadını değil, erkeği de kendi 'sertlik' ve 'tahakküm' imajının kölesi yapar. Bourdieu, bu devasa
Sabahattin Ali "Bir sergi salonunda başladı bu sessiz veda,
Berlin’in soğuk sokaklarında yankılanan bir nida.
Sen kürkler içinde bir tablo, ben hayata yabancı,
Ruhlarımızın buluşmasıydı bu dünyanın en güzel sancısı.
Meğer insan, bir siyah kaplı defterin sayfalarına,
Sığdırırmış koskoca bir ömrü, hiç bitmeyecek yasına.
'Neredesin?' diyecek kimsem kalmadı artık bu hayatta,
Sen Maria Puder, ben ise kaybolan o tek hakikatta..."