Gözlerini açtığında Veronika, "Burası cennet olmalı,"diye düşünmedi. Cennette odaları florasan ışıkla aydınlatmazlardı kesinlikle ve de anında başlayan sancı tipik bir dünya sancısıydı. Ah, bu dünyanın acıları hiçbir şeye benzemez, hemen anlaşılır.
"Patraklos," parmağını çenesinin altına koyarak yüzünü yukarı kaldırdı.
"Seni zifiri karanlıkta tanırdım. Sen dilsiz, ben sağırdım. Seni tamamen başka bir yaşamda, farklı bedenlerde, farklı zamanlarda tanırdım. Ve ben seni tüm bunların içinde, gökyüzündeki tüm yıldız da unutulana kadar severdim."
Annem asabi bozulunca beni azarlar. Üstelik beni, benim iyiliğim için azarlamıyor da. Sadece bir kum torbasına ihtiyacı var. Beni elleriyle değil de sözleriyle döverek kendi akli dengesini koruyor.