İnsandan Kaçıp Kendine VarışŞiir
YAKINLIK
İnsan, yaklaştığınca yaklaştığından ayrı;
Belli ki, yakınımız yoktur Allahtan gayrı...
(1972)
Kitaba Dair Notlar:
#292311955
Sayfa 46 - Yapıkredi Yayınları, 2.Baskı, Ocak 2005
Reklam
Varlık Zehri, Yokluk BalıŞiir
ZEHİRLE PİŞMİŞ AŞ
"Zehirle pişmiş aşı yemeye kimler gelir?"
Dilsizce, yalnız Allah demeye kimler gelir?
(1972)
Kitaba Dair Notlar:
#292311955
Sayfa 45 - Yapıkredi Yayınları, 2.Baskı, Ocak 2005
20 Yıl Sonra Aynı Durak·512 syf.·Şiir
9/10
2023 7. kitabı
İlk Okuma : Aralık 2005
İkinci Okuma: Aralık 2025
Çile
Necip Fazıl Kısakürek
Yirmi yıl evvel, parmaklarım bu kapaklara ilk dokunduğunda, kelimeler ruhumun kapısında birer misafirdi. Bugün ise, o misafirlerin evin asıl sahibi olduğunu anlıyorum. Zaman, aradan geçen onca mevsimle birlikte, meğer idrakimin gözündeki perdeyi yavaş yavaş aralamış. Eskiden sadece mısraların musikisine kapıldığım bu yolda, şimdi her kelimenin altında yatan o derin "fikir sancısını" (#292419981) iliklerimde hissediyorum.
Necip Fazıl, bu eserde sadece şiir yazmıyor; adeta bir ruhun röntgenini çekiyor. O, "zehirle pişmiş aşı" (#292313204) yemeye talip olanların, yani nefsinin ejderhasıyla boğuşanların şairi. Yirmi yıl önce "Beklenen" in (#292419624) lirik hüznünde konaklarken, bugün "İnsandan kaçmak kolay; kendimden kaçabilsem..." (#292354147) diyen o devasa yalnızlığın ve nefs muhasebesinin önünde diz çöküyorum.
Kitabın takdiminde Üstad'ın buyurduğu gibi; o, mukaddes eşiğin süpürgesi olmayı en büyük rütbe bilmiş. Bizler ise onun "Çile"sinden süzülen damlalarla susuzluğumuzu gideriyoruz. Eskiden "Dönemeç" (#292419742) şiirinde sadece bir kadının tabutunu ve bir şairin gözyaşını görürdüm; şimdi ise hayatın ne kadar "bayat", ölümün ise ne kadar "taze ve mutlak" bir hakikat olduğunu, o ince endamın aslında dünya hevesinin geçiciliği olduğunu daha net seziyorum.
Çile, bir kaçış değil, bir varış öyküsüdür. "Esfel-i Safilin"den, (#292354228) yani en dipten, en tepeye, asıl sahibine yönelen bir feryattır. Şairin dediği gibi, hayatın eksiği yine hayatın kendisindedir; (#292419916) bu eksikliği tamamlayacak olan ise ancak o "ölümsüz hakikat"tir.
Bugün bu satırları tekrar okurken anlıyorum ki; şiir aynı şiir, şair aynı şair ama ben o eski ben değilim. Yirmi yılın
Çile
Necip Fazıl Kısakürek
Yirmi yıl evvel, parmaklarım bu kapaklara ilk dokunduğunda, kelimeler ruhumun kapısında birer misafirdi. Bugün ise, o misafirlerin evin asıl sahibi olduğunu anlıyorum. Zaman, aradan geçen onca mevsimle birlikte, meğer idrakimin gözündeki perdeyi yavaş yavaş aralamış. Eskiden sadece mısraların musikisine kapıldığım bu yolda, şimdi her kelimenin altında yatan o derin "fikir sancısını" (#292419981) iliklerimde hissediyorum.
Necip Fazıl, bu eserde sadece şiir yazmıyor; adeta bir ruhun röntgenini çekiyor. O, "zehirle pişmiş aşı" (#292313204) yemeye talip olanların, yani nefsinin ejderhasıyla boğuşanların şairi. Yirmi yıl önce "Beklenen" in (#292419624) lirik hüznünde konaklarken, bugün "İnsandan kaçmak kolay; kendimden kaçabilsem..." (#292354147) diyen o devasa yalnızlığın ve nefs muhasebesinin önünde diz çöküyorum.
Kitabın takdiminde Üstad'ın buyurduğu gibi; o, mukaddes eşiğin süpürgesi olmayı en büyük rütbe bilmiş. Bizler ise onun "Çile"sinden süzülen damlalarla susuzluğumuzu gideriyoruz. Eskiden "Dönemeç" (#292419742) şiirinde sadece bir kadının tabutunu ve bir şairin gözyaşını görürdüm; şimdi ise hayatın ne kadar "bayat", ölümün ise ne kadar "taze ve mutlak" bir hakikat olduğunu, o ince endamın aslında dünya hevesinin geçiciliği olduğunu daha net seziyorum.
Çile, bir kaçış değil, bir varış öyküsüdür. "Esfel-i Safilin"den, (#292354228) yani en dipten, en tepeye, asıl sahibine yönelen bir feryattır. Şairin dediği gibi, hayatın eksiği yine hayatın kendisindedir; (#292419916) bu eksikliği tamamlayacak olan ise ancak o "ölümsüz hakikat"tir.
Bugün bu satırları tekrar okurken anlıyorum ki; şiir aynı şiir, şair aynı şair ama ben o eski ben değilim. Yirmi yılınSadi nin İhtarı,Mevlana nın Daveti,Yunus un VuslatıAşk’ın Hâlleri
Biri Sâdi-î Şirazi, diğeri Mevlânâ Celaleddin-i Rumi, diğeri de Yunus Emre... Ne tuhaf, hiç görmese de onlar olduğunu biliyordu şem'in etrafında diz kıranların. Hepsi şem'in hemen önünde oturmuş etrafında kanat çırpan pervaneye öylece bakıyorlardı.
Sonra birden "Aşka uçarsan kanatların yanar" dedi Sâdî-i Şirazi. O dakika daha da yaklaştı pervane şeme. Kanatları neredeyse ateşine değiyordu. Kanatları ateşin hararetini hissettikçe geri kaçıyor, katlanamıyordu ateşin acısına ve dayanamayıp yine şeme uçuyordu.
Sonra "Aşka uçmazsan kanatların neye yarar ki" dedi Mevlânâ Celaleddin. Bu kez tutuşmuştu pervanenin kanatları. Yanıyordu, öyle yanıyordu ki yandıkça daha bir aşkla çırpıyordu kanatlarını. Ağlıyor muydu, gülüyor muydu?
En sonra Yunus'un sesini duymuştu Kerem "Aşk'a vardıktan sonra kanatları kim arar" demişti de bütün bedenini şem'in ateşine atmıştı pervane. Yanmış, kül olmuş, şem' ile bir olmuştu.
Sonra şem'in etrafında oturan üç aşk eri de ellerini kaldırmış da bir avazdan dua etmişlerdi;
"Kabul et Allahım! Bir ufacık pervane, senin aşkına kurban etmiştir kendini. Kabul et!"
Kitaba Dair Notlar:
#290300322
Sayfa 235 - Nesil Yayınları, 11.Baskı, Ocak 2020
Vuslatta Kanadı Kim Arar?Aşk’ın Hâlleri
"Ey sultanım" dedim
"Ey aşk dergâhının piri! Söyle bana Aşk'a varabildikten sonra. Aşk'la olduktan, öyle bir saadete erdikten sonra bu miskin Yunus ne etsin bedeni, ne etsin kanadı? Aşka uçmazsan kanat neye yarar diyorsun ya sultanım, ya Aşk'a vardıktan sonra? Söyle Allah hakkı için; Aşka vardıktan sonra kanadı kim arar?"
Kitaba Dair Notlar:
#290300322
Sayfa 233 - Nesil Yayınları, 11.Baskı, Ocak 2020
Reklam