Zehraveyn
@_Lafuguzaf
Ben atlara ve uzaklara hayrandım
(Bir de çiçeklere)
Sakarya Ü. İlahiyat Fakültesi
Konya
313 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Kırgız yazarımız Cengiz Aytmatov'un kaleminden harika bir hikaye...
Kitabım bitti aklımda bir sürü düşünceler oluşturdu bu kitap. İlk olarak yazarın kendi hayatından çocukluk dönemiyle, kitabımızdaki
Reklam
Elimde bulunan son Mustafa Kutlu kitabıydı. İstemdışı olarak okumayı sona bıraktığım kitabı. Ben onu okumayı sona bıraktım ama onun bendeki etkisi uzun süre kalacak. Cahit Zarifoğlu'nun "herkes içine baksın" cümlesi sanırım bu harika hikayeyi bir nebze açıklayabilir. Evet herkes içine baksın. İnsanın zenginliği, yoksulluğu, huzuru, sevinci, iyiliği, kötülüğü velhasıl her hali kendi içinde. Herkes gibi kendi içime bakma ihtiyacım varmış da bunun için bir yardımcı gerekliymiş. Bu kitap elimden tuttu benim, kendi içime bakabilmem, dönebilmem için. Kendi hırslarımın, aldandığım geçici ve insana süslü gösterilen şeylerin farkına vardım, Engin karakteri gibi. Eğer bir sevgi ikileminde kalırsam, ebedi olanı seçmem gerektiğini ise Süheyla karakteriyle öğrendim. Kısacası ben bu kitaptım, bu kitaptaki Engin'dim, Süheyla'ydım. Hatta eski mahallelerindeki dut ağacıydım...
Kitabın ilk basımı 70'li 80'li yıllarda olmasına rağmen içeriği tam anlamıyla bugüne hitap ediyor. Cümlelerin altını çizmeye başlasaydım tüm kitabın her satırını çizmek zorunda kalırdım. O yüzden hayranlıkla sadece okudum. Kitaplığınızda bulunması gereken bir deneme. Mutlaka tavsiye ederim.
İlginç ve bir o kadar da başarılı bir hikaye. Süleyman Koç ve onun dünyasına kısa bir yolculuk. Bu yolculukta ise Süleyman'ın girdiği lunaparktaki düşüncelerine ortaklaşa seyahat ediyoruz. Kitabı bitirdiğimde istemsiz bir şekilde lunaparkı heva ve heveslerle dolu dünya hayatına benzettim. Eğlenceler, konserler, çarpışan arabalar, atlı karıncalar ,piyango çekilişleri ve niceleri. Sadece bu şekilde yaşamak üzeri çiçeklerle ve çimenlerle dolu bataklıkta yaşamak gibi hissettiriyor bana. İlk başta sihrine kapılıp büyüleniyorsun ama bir çıkış noktası aramak için çabaladığında batmaya başladığının farkına varıyorsun. Süleyman gibi...
Elimde kitap kalmadığı için kütüphaneye gitmiştim. Gözüme çarpan "Eylül" romanını aldım, biraz içini karıştırıp arkasındaki özet bölümünü okudum. Türk edebiyatının ilk psikolojik romanı olduğunu öğrenince merak ettim ve okumaya başladım. Ama sadece başladığım bir işi yarım bırakmamak için bitirdim ve bitirmek için kendimi baya zorladım. Roman çok yavaş ilerliyor. Daha doğrusu ilerlemiyor. Büyük bölümü iki insanın kendi zihnindeki konuşmalardan ibaret. Pek bana hitap eden bir roman değildi açıkcası. Stefan Zweig'in "Bir kadının yaşamından yirmidört saat" ve "korku" kitaplarıyla benzer bir yönü vardı ki o da evli olan kadınların eşlerini aldatmaları ve romanların bunun üzerinden devam etmesi. Bu benim sadakat ve ahlak anlayışıma ters davranışlar olduğu için çok beğenerek okuyamadım. Romanın sonunu kitabın arkasındaki özet bölümünde yazmaları da biraz ilginç geldi. İlk psikolojik roman olması hasebiyle genel kültür adına okunabilir..
Reklam