TABUT
Tahtada yapılmış bir uzun kutu ;
Baş tarafı geniş,ayak ucu dar.
Çalanlar bilir ki,bu boş tabutu,
Yarın kendileri dolduracaklar.
Her yandan küçülen bir oda gibi,
Duvarlar yanaşmış ,tavan alçalmış,
Sanki bir taş bebek kutuda gibi,
Hayalim, içinde uzanmış kalmış.
Cılız vücuduma tam görünse de,
İçim ,bu dar yere sığılmaz diyor.
Geride kalanlar hep dövünse de,
İnsan birer birer yine giriyor.
Ölenler yeniden doğarmış; gerçek!
Tabut değildir bu, bir tahta kundak.
Bu ağır hediye kime gidecek.
Çakılır çakılmaz üstüne kapak ?
1930
İŞİM ACELE
Gökte zamansızlık hangi noktada?
Elindeyse yıldız yıldız hecele !
Hüküm yazılıyken kara tahtada,
İnsan yine çare arar acele !
Gençlik...Gelip geçti...Bir günlük süstü ;
Nefsim doymamaktan dünya küstü.
Eser darmadağın,emek yüzüstü;
Toplayın eşyamı,işim acele !
1972