Şevval Ceyda
@_SCeyda
Reklam
Halbuki şimdi her şey değişmişti. Bu kadının resmini gördüğüm andan beri geçen birkaç hafta içinde, ömrümün bütün senelerinden daha çok yaşadığımı hissediyordum.
Ona ne kadar muhtaç olduğumu şimdi anlıyordum. Bu hayatta yalnız başına yürüyebilecek bir insan değildim. Daima onun gibi bir desteğe muhtaçtım. Bunlardan mahrum olarak yaşamam mümkün olmazdı. Buna rağmen yaşadım... Ama, işte netice meydanda... Eğer buna yaşamak demek caizse, yaşadım...
Bütün gece yana tutuşa aradığım şeyi bulmuştum sonunda: Birisi bana ihtiyaç duyuyor, beni arıyordu, ilk kez bu dünyaya ait birisi için var olduğumu hissediyordum.
Kimse kendinden başka birini düşünmüyordu. İnsanlar sadece kendi düşünceleriyle, korkularıyla, güvensizlikleriyle ve bencillikleriyle ilgileniyordu.
Reklam