Sade bir okur
@_Sadebirokur_
Kendi dünyasını kitaplardan ilham alarak düzenlemek için çabalayan biri
Şu anda okuduğu kitap
Kitap dört gece ve bir sabahtan oluşuyor. Sayfa sayısı az olduğu için başta çabuk bitecek sandım ama ilerledikçe, kısa olmasına rağmen ne kadar derin bir hikâye taşıdığını fark ettim. Bittiğinde sanki ben de o “anlamış gibi olup aslında tamamen emin olamama” hâline düştüm. Dostoyevski'nin kurduğu o hüznü, insanın içini boşaltan o sessizliği herkes biraz olsun yaşıyor bence.
Nastenka’ya kızıyorum… “Nasıl böyle bir şey yapar?” diye. Ama aynı anda düşünüyorum: Hepimizin içinde küçük bir Nastenka var. Hepimiz zaman zaman bir hayalperestiz; susuz kalmış bir umut gibi sevgiye koşuyoruz. “Seviyorum” dese bile rüzgârın yönüne göre savrulabilen insanlar oluyor hayatımızda. Ve Beyaz Geceler tam da bu kırılganlığı anlatıyor.
Tüm o dört gece boyunca, Beyaz Gecelerin o loş, masalsı atmosferinde iki yalnız ruhun birbirine tutunmaya çalışmasını okuyoruz. Kalplerinin karanlık köşelerinde sakladıkları neşeleri, korkuları yavaş yavaş ortaya çıkıyor. Ve en sonunda… İlk ve son kez gelen o sabah. Okur olarak biz de o acı dolu uyanışı yaşıyoruz; gecenin büyüsü dağılırken geriye yalnızca hüzünlü bir aydınlık kalıyor.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Aldanır insan ve elimde olmaksızın, ruhunun gerçek, hakiki bir tutkuyla titremekte olduğuna inanır; elinde olmaksızın, yaşayan, elle tutulur bir şeyler olduğuna inanır...
Kızlar babasından iki çocuk doğururken anneler doğuma yardım ediyor...
Bu kitaba başlamak için çok uzun zaman bekledim, belki bir sene almayı planladım, sonunda cesaret ettim. Ettim etmesine de okurken şahit olduklarımla yok olmak istedim.
Aileme çok şükrettim, yetiştiğim çevreye hepsine minnet duydum. Hepsi için çok şanslı olduğumu fark ettim ama anladım ki herkes böyle değil.
İnsanların yetiştiği ortamdan, babasından gelen kötülükleri öğrendim. İğrendim insanlığımdan, çocukluğumdan bu dünyadan iğrendim. Okurken yok artık dediğim çok an oldu yani her sayfasında. Artık insanlara normal bakamayacağım; bir babanın kızına duş aldırmadını bile belki kabul edemeyeceğim ya da bir annenin çocuğunu kendi kardeşine, abisine, dedesine, amcasına emanet ettiğini gördüğümde ne yapıyorsun demek isteyeceğim.
Bu öyle bir gerçeklik ki sizi tepetaklak ediyor. Bunları yaşayanlarla empati kurmak dahi istemiyorsunuz, utanıyorsunuz ama bunlar gerçek ve yaşanıyor. En zoru da çocuklarımızı kendi ailesinden bile koruyamıyor olmak en zoru da bunları görmüyor olmak, susmak...
