İmran

“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Seni dağladılar değil mi kalbim Her yanın içi su dolu kabarcık Bulunmaz bu halden anlar bir ilim Akıl yırtık çuval, sökük dağarcık Sensin gökten gelen oklara hedef Oyası ateşle işlenen gergef Çekme üç beş günlük dünyaya esef Dayan kalbim üç beş nefes kadarcık."
Hep yanıldı ve yenilgilere uğradı ama atıldı yine de yeni serüvenlere
Şükür cehalet bitti! Kimse okumuyor, herkes yazıyor. Kimse öğrenmiyor, herkes biliyor. Kimse susmuyor, herkes konuşuyor. Kimse çekilmiyor, herkes ortada. Kimse kederlenmiyor, herkes şenlik. Kimse yere bakmıyor, herkes gökyüzü. Kimse sevmiyor, herkes arzu ediyor. Kimse gözyaşı değil, herkes küfür. Kimse eşik değil, herkes ufukların ötesi. Kimse gölge değil, herkes ışık. Tevazu bitti. İncelik bitti. Hatıra bitti. Gönül bitti. Şarkı bitti. Bir aynalar pazarı ki, yaşıyoruz işte...
Şehir soğuk. Sanki herkes kendi evinde misafir. Kimse bir yere yetişemiyor. Bazen bir şey söyleyeyim diyorum, birden uzaklarla konuşurken buluyorum kendimi. Hangisinin yüzü gülerse onun yanında kalıyorum. İnsan geçmişini sevmeden yaşayamazmış. İnsanlar öyle uzak ki, orada da burada da bir yerleşik yabancısın.