"Seni dağladılar değil mi kalbim
Her yanın içi su dolu kabarcık
Bulunmaz bu halden anlar bir ilim
Akıl yırtık çuval, sökük dağarcık
Sensin gökten gelen oklara hedef
Oyası ateşle işlenen gergef
Çekme üç beş günlük dünyaya esef
Dayan kalbim üç beş nefes kadarcık."
Şükür cehalet bitti! Kimse okumuyor, herkes yazıyor.
Kimse öğrenmiyor, herkes biliyor. Kimse susmuyor, herkes konuşuyor. Kimse çekilmiyor, herkes ortada. Kimse kederlenmiyor,
herkes şenlik. Kimse yere bakmıyor, herkes gökyüzü.
Kimse sevmiyor, herkes arzu ediyor. Kimse gözyaşı değil, herkes küfür. Kimse eşik değil, herkes ufukların ötesi. Kimse gölge değil, herkes ışık.
Tevazu bitti. İncelik bitti. Hatıra bitti. Gönül bitti. Şarkı bitti.
Bir aynalar pazarı ki, yaşıyoruz işte...
Şehir soğuk. Sanki herkes kendi evinde
misafir. Kimse bir yere yetişemiyor. Bazen bir şey söyleyeyim diyorum, birden uzaklarla konuşurken buluyorum kendimi. Hangisinin yüzü gülerse onun yanında kalıyorum. İnsan geçmişini sevmeden yaşayamazmış. İnsanlar öyle uzak ki, orada da burada da
bir yerleşik yabancısın.