Naciye Dalkılıç
@__bibliyoterapi__
26 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Fatih Harbiye....iki semt.... İstanbul'da...Fatih şark, Harbiye garp. Kitabımızın ana karakteri Neriman, konservatuarda ud eğitimi alan, doğu kültürünü çok seven babası Faiz Bey ve yardımcıları Gülter ile yıllardır Fatih'te yaşayan genç bir kız. Mahallesinde kemençe eğitimi alan Şinasi ile yıllardır nişanlı. Şinasi de Doğu kültürüne bağlı bir gençtir. Herkes evlenmelerini beklerken konservatuarda Macit ile tanışan Neriman, Macit'in yaşantısına yani batı kültürüne, batılı yaşama karşı isteği uyanır. Beyoğlu ve Harbiye'de yaşanan ışıltılı hayata imrenerek çevresindeki herşeyden ve herkesten nefret etmeye başlar. Neriman modern bir hayat ile eski değerlere bağlı bir hayat arasında bocalamaktadır.
Peyami Safa, Fatih-Harbiye romanında toplumumuzun yaşadığı çağdaşlaşma sancılarına eşyalar, şahıslar, kurumlar ve mekanlar üzerinden ayna tutmaktadır.
....... Sevgi aşka dönüşürse o vakit hissediş başlar. Öyle ki güzelin gözü kendi cemaline kapalıdır; sevenin aşk aynası olmayınca kendi güzelliğinin mükemmelliğini temaşa edemez. İşte bu yüzden sevgili için her zaman bir seven gerekir ki sevgili kendi güzelliğini görebilsin, farkına varabilsin.”
“Hakkı özünde ara, O Bir’dir, ortağı yoktur. Her işi O yapar. O’na varmak tarikat yoluyla olur. Görünen de, gören de, getiren ve götüren de O’dur. Bu dünya Allah’ın denizi yanında bir damladır. Damlalar ise nerede olursa olsun, denizden ayrı değildir, denize koşar. Damlanın denize koşması bir aşktır. Gerçekler aşkla anlaşılır. Aşka varmak için toprak derecesinde mütevazı olmak gerekir. Yol isteklisi olan talip Muhammed’i, Ali’yi, On İki İmam’ı ve Mehdi’yi bilmelidir. Bilenler gerçeğe erer. Gerçeğe ermek bir pir bulmakla olur,
piri bulan Hakk’ı bulur. İnsan yücedir, kin tutulmaz. Kinden kurtulmak istersen Hakk’ı özünde ara.”
..........“Nerede olursanız olun,
ölüm, size ulaşır; sarp ve sağlam kalelerde olsanız bile!” (Nisa Suresi, 78) buyurduğunu söylemişti. O bizim değişmez kaderimiz ve varlıkta muhteşem hakikatimizdi. Kaçışı olmayan, kurtuluşu bulunmayan bir keder veya sevinç... Bir yerde susmak gibi, ama bir yerde
konuşmak kadar ebedi hakikat... Başa gelecek olan; bir kez ve tek başına... Zaman öldükçe ölümün zamanı da yaklaşmaktaydı artık. Şu anda bize belki çok uzak, belki çok yakındı. Yalancı hayata gerçek bir teselli, mavera âleme sonsuz bir dokunuş gibi hissettim onu.