Bu da sanırım, insanların beynin kafada olduğunu düşünmelerinden kaynaklanıyor. Kesinlikle doğru değil bu: Rüzgarla Hazar Denizi taraflarından gelir beyin.
Fakat benim gibi kendine yeten, ama soğukluğu inanılmaz boyutlara taşan, donuk, neredeyse göz önünde, sarsılmaz, çocukça çaresiz, neredeyse gülünç, kendi kayıtsızlığından hayvani derecede memnuniyet duyan birine hiçbir yerde rastlamadım.
Sanki birinin idam edilmesi gibi. Gerçekten asılırsa ölür ve her şey biter. Ama asılması için yapılan bütün hazırlıklara tanıklık etmek zorunda kalır ve ilmek yüzünün karşısında sallanırken affedildiğini öğrenirse, bunun ızdırabını hayatı boyunca taşır.