Rukiye Bal Atlas
@__rky__
Sus ki ürkütmeyesin kitapları...
instagram.com/__hilye__?igshi...
-Okul Öncesi Öğretmeni- Akıl ve Zeka Oyunları/Robotik Kodlama Eğitmeni
333 okur puanıAğustos 2018 tarihinde katıldı
Puan vermedi·171 syf.·
2024 5. kitabı
Füruzan’ın 1971’de yayımlanan ilk kitabı. Aynı zamanda 1972 Sait Faik Hikâye Armağanı’nı kazanmış bir eser.
İçerisinde çocukların ve kadınların gözünden anlatılan 12 farklı öykü var. Bu öykülerde özellikle “Parasız Yatılı” yılları, yazarın kendi hayat hikâyesinden izler taşıyor. Bu yüzden anlatılan duygular daha gerçek, daha dokunaklı hissediliyor.
Kitabı okurken her satırda yoksulluk, çaresizlik ve hayatın sert yüzü insanın içine işliyor.
Ben bu kitabı iki-üç yıl önce okumuştum ve hâlâ etkisinden çıkamadığım kitaplardan biri. Özellikle son öykü olan “Haraç”, boğazımı düğüm düğüm etmişti. Kitabı kapattığımda içimde ağır bir his kalmıştı.
Evet, ağır bir kitap. Kasvetli, üzücü ve insanın içine çöken bir tarafı var. Ama tam da bu yüzden okunması gerektiğini düşünüyorum. Çünkü böyle kitaplar, fark etmediğimiz hayatları görmemizi, empati kurmamızı ve kendi hayatımıza başka bir yerden bakarak ne kadar fazla şükretmemiz gereken şey olduğunu hatırlatmamızı sağlıyor.
Mutlaka okunması gerektiğini düşündüğüm kitaplardan biri.
Reklam
“Konuşmuyor oluşu, sessizliği, bu saf görünümü öyle olduğu için değildi. Nefret ediyordu kendisinden ve insanlardan. Konuşup bu nefreti kusmaktan korkuyordu. Hepsi bu…”
“Öfke, insanın dilindeki asma kilidi kırıyor nihayetinde. Sakladığımız bütün kötü cümleler saçılıyor etrafa bir anda. İnsan öfkeyle neler söylüyor, neler düşlüyor.”
Puan vermedi·192 syf.·
2024 16. kitabı
Şermin Yaşar’ın Deli Tarla kitabıyla geldim bugün. Bu kitabı okuyalı aslında uzun zaman olmuştu ama paylaşmak bugün nasipmiş.
Yine harika bir öykü kitabı. İçerisinde 16 farklı öykü var. Ayrıca 2021 yılında 67. Sait Faik Hikâye Armağanı’nı kazanmış bir kitap.
Tüm öyküleri severek okudum. Ama hızlıca hatırlamak gerekirse “Deli Tarla” ve “Adieu Hala” özellikle çok yüreğime dokundu; insanın içini acıtan türden hikâyelerdi. Diğer öyküler ise daha çok komedi ağırlıklıydı. Özellikle “Marş Marş” ve “Cebimdeki Osman” bölümlerine çok güldüm.
Şermin Yaşar ‘ne yazsa okurum’ dediğim yazarlardan ve gerçekten herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum, özellikle öykülerini. Yoğun ve yorgun zamanlarda bile insanı toparlıyor.Eline emeğine sağlık.
Kötü, geri, ilkel bir şey gördük mü; sanki içimizde, batmış bir kent yıkıntılarında İsa öncesi bir kral mezarı bulmuş arkeoloğun sevincini duyuyoruz.
Reklam