"Şimdi tutturduğum yolu sonuna dek sürdürmek zorundayım; okumazsam, kendi bildiğim gibi çalışmazsam, hiçbir şey yapmazsam, aramaktan vazgeçersem, işte o zaman yok olurum. En acı yazgı olur benimki."
Suçlulukla başa çıkmanın en iyi -belki de tek- yolu telafidir. İnsan geriye doğru iradesini kullanamaz. Ancak geleceği değiştirerek geçmişi telafi edebilir.
(...)-klinisyen, hastanın, her insanın mutsuz hayat açmazlarından sorumlu olduğunun farkına varmasını sağladıktan sonra ne olur? Terapist için uygun olan en basit terapötik yaklaşım zorlayıcıdır: "Hayatında olanlardan sorumlusun. Davranışın, senin de bildiğin gibi, seni mahvediyor. Senin için iyi değil. Kendin için istediğin şey bu değil. Kahretsin, değiş!"
İnsan kendi sıkıntısını kendisinin yarattığını fark etmedikçe değişmek için bir motivasyonu olamaz. Eğer kişi sıkıntısının başkaları, kötü şans ya da tatmin edici olmayan iş tarafından, kısacası kendisi dışında bir şeyden yaratıldığına inanmakta ısrar ediyorsa kişisel değişim için neden enerji harcasın ki?