"Buraya gelenlerin en kötüsü o. Yüzünün güzelliği uğruna kendini
şeytana satmış.
Öyle diyorlar."
En başta okurken sıkılıp abartılan bir klasik olduğunu düşündüm. Fakat kitabın siz ele geçirmesine izin verdiğinizde bambaşka oluyor. Diyaloglarda geçen basit cümlelerin bile altında o kadar derin anlamalr olabiliyor ki. Wilde'ın yazım tarzına aşık oldum. Kendi dönemi için böyle düşünceleri yazmak çok cesaret ister.
Dorian aslında hepimizin içinde olan ama dışarı çıkmayan biri. Dorian güzelliğinin farkında ve bu onun laneti. Ruhunun çirkinliği yüzünün güzelliği altında gizlenirken o tablo ona gerçekleri gösteriyordu. Aynı bazenleri aynaya uzun uzun bakınca bulduğumuz çirkinlikler gibi. Evet Dorian yaşlanmıyordu evet gençliği, güzelliği daimdi. Ama aslında ruhu ölüyor ve çirkinleşiyordu.
Henry karakterinin farkındalığı ve hayata bakış açısı hem çok tehlikeli hem de cezbedici. Eğer Dorian kadar güzel olsaydı ondan da kötü halde olurdu. Fakat ikisi arasındaki tek fark Dorian'a ruhunun kötüleştiğini gösteren bir tablosu vardı.
Asıl kişiliğinden yani kendinden kurtulmak istedi. Fakat unuttuğu şey gerçek olan aynada gördüğü değil tabloda olandı.
Omuzlarını silkti. "Sadece benim hayatım ekseriyetle çok tatısz ve renksiz geçti. Ölü gibiydim yani. Dünya benim için bomboş, anlamsız bir yerdi. En ufak şeylerin bile tadını çıkarmaktan acizdim. Ne yaparsam yapayım ölü gibi hissediyordum kendim." Ellerindeki toprağı silkeledi.
"Ama sonra her şey değişti."
"O adamı öldürdüğüm gece."
Dark Academia denilince akla gelen ilk kitap. Uzun zamandır okumak istiyordum. Uzun olmasına rağmen hızını kaybetmiyor. Karakterler, olaylar ve mekanlar çok güzel. Severek okudum ve sonlarında şoktan ağzım açık kaldı. Okumak isteyen herkese öneririmmm.
SPOİLERLI YORUMUM
Bu kitabın bana neler hissettirdiğini açıkça kelimelere dökemiyorum. En başından sonuna kadar karakterlerle arkadaş da oldum düşman da. Özellikle Charles'ın karakter gelişimi beni en çok üzen olmuştu çünkü baya sevmiştim. Bunny'yi hiç sevmiyorum ve kendi ölümünü kendisi hazırladı bence. Bu kadar çok diğerleriyle uğraşmasaydı onları bunu yapmaya sürüklemezdi. Camilla bence en arka planda ve gizemli kalan karakterdi. İkizleri en başta çok sevmiştim fakat sonradan gelen bilgilerler aşırı soğudum. Francis'i hep çok sevdim. Bence aralarından en arkadaş olunabilecek oydu. Richard'ı asla çözebilmiş değilim. Kİtap onun ağzından olmasına rağmen kendisi üzerinde hiç durmamış. Ve gelelim Henry...
Henry'ye karşı ne hissedeceğimi açıkçası bilmiyorum. Seviyorum da sevmiyorum da. Aralarından en çok acı çeken oydu. Hepsini kurtaran da oydu ama bunu önemsemediler. Julian'ın terk etmesinden sonra Henry'nin neler hissedip de intihar ettiğini bilmek isterdim. Gerçekten bu kitabı diğerlerinin ağzından da okumak isterdim. Henry'yi kendime o kadar benzettim ki sırf bu yüzden sevmemeye başladım. Kişiliklerimiz, yapacaklarımız bilmiyorum sadece çok bendi. Aslından her karakterden bir şeyleri buldum kendimde. Henry'nin intiharı beni şok etti ve aşırı üzüldüm. Charles'ı bu yüzden asla affedemem. Tamamiyle bencillik yaptı ki bunu o Henry'ye söylemişti. Kendisi kız kardeşine takık alkolik manyak olmasa bunlar olmazdı. Gerçekten sorun çözülmüşken ortaya yeni sorunlar çıkarmalarını anlamadım.
Kitaptaki haz duygusuna olan vurgu çok
