Barış Uçar
@_baris
Şu anda okuduğu kitap
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, edebiyatımızda hastalığı sadece bir konu olarak değil, bir "bakış açısı" olarak ele alan nadir eserlerdendir. Roman, insanın en savunmasız anında, yani acı çekerken, hayata nasıl tutunduğunu veya hayatın dışına nasıl itildiğini sorgular. Peyami Safa, bu eseriyle fiziksel bir sakatlığın, ruhsal bir derinliğe nasıl evrilebileceğini kanıtlayarak, Türk romanına "bireyin iç dünyası" konusunda yeni bir ufuk açmıştır. Bu eser, sadece bir hastalık günlüğü değil, insanın kendi içsel karanlığında kendi ışığını arama çabasıdır. Sonuç itibariyle eserde kahramanın ameliyat olma sürecini ve iyileşme umudunu anlatırken, aslında bir insanın kendi iç dünyasında nasıl bir "hastane" inşa ettiğini gösterir.
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu 
Peyami Safa
Dokuzuncu Hariciye Koğuşu Peyami Safa
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitap, yazarın farklı dönemlerde kaleme aldığı ve çevresinin Sabahattin Ali’ye gönderdiği mektuplardan oluşur. Yine bu eserde, Sabahattin Ali’nin sadece bir romancı değil, aynı zamanda derin düşünen ve toplumun sorunlarına duyarlı bir aydın olduğunu görüyoruz. Kitabı okurken yazarın samimiyetini ve içtenliğini hissetmek mümkün. Benim için kitap, insanın yaşadığı zorluklara rağmen umut ve mücadele ruhunu kaybetmemesi gerektiğini anlatan etkileyici güzel bir eser oldu. Diğer yandan eserde, Sabahattin Ali’nin iç dünyasını ve yaşadığı dönemin şartlarını daha yakından tanıma fırsatı buluyoruz 
Sabahattin Ali .
Sabahattin Ali .
Orhan Veli Kanık 
Bütün Hikâyeleri Kendisini şair kimliğiyle tanıdığımız Orhan Veli’nin, düzyazıda da ne kadar güçlü bir gözlem yeteneğine sahip olduğunu gösteren önemli bir eser olduğunu düşünüyorum. Kitapta yer alan hikâyeler; günlük hayatın içinden insanları, küçük olayları ve toplumun sıradan görülen yönlerini sade ama etkileyici bir dille anlatıyor. Yazar, abartılı olaylardan çok insan ruhunu ve yaşamın gerçekliğini ön plana çıkarıyor.
Orhan Veli, yalnızca şiirde değil, hikâye alanında da başarılı olduğunu bu eserle göstermiştir. Günlük yaşamın içindeki sıradan insanları etkileyici bir şekilde anlatması, bana göre kitabı unutulmaz kılan en önemli özelliklerden biridir.
Agota Kristof 
Okumaz Yazmaz Dilini Kaybeden Bir Yazarın Sessiz Çığlığı…
“Okumaz Yazmaz” hacim olarak küçük olsa da anlam olarak oldukça yoğun bir eser. Okurdan dikkat ve içsel bir sorgulama talep ediyor. Bu kitapta büyük olaylar yok; ama küçük cümlelerin içinde büyük kırılmaların olduğu bir kitap.
Kristof’un dili bilinçli olarak sade tutması, aslında onun yaşadığı dil kaybının bir yansıması gibi okunabilir. Bu da eseri sıradan bir yaşam anlatısından çıkarıp daha evrensel bir noktaya taşır.
Sonuç olarak eserde, dilin yalnızca bir iletişim aracı değil, aynı zamanda bir kimlik meselesi olduğu güçlü bir şekilde vurgu yapılır. Okurda iz bırakan tarafı ise tam olarak burada yatar: İnsan, dilini kaybettiğinde kendinden ne kadarını kaybeder?
Carmen Tutkulu ama yıkıcı bir aşk hikâyesini merkezine alan çarpıcı bir eser..
Kitapta, özgürlüğüne düşkün ve kurallara bağlı yaşamayı reddeden Carmen ile ona saplantılı bir şekilde bağlanan Don José’nin ilişkisi anlatılır. Başlangıçta sıradan bir aşk gibi görünen bu ilişki, zamanla kıskançlık, sahiplenme ve kontrol arzusuyla karanlık bir hâl alır. Eserde en dikkat çeken nokta, aşkın her zaman masum ve yüceltici bir duygu olmadığını, aksine kontrolsüz kaldığında insanı yıkıma sürükleyebileceğini göstermesidir. Genel olarak bu eser, insan doğasının karanlık yönlerini ve tutkunun sınır tanımayan gücünü kısa ama etkileyici bir anlatımla ortaya koyan, düşündürücü bir kitaptır.pro 
Prosper Mérimée