Siz ne sanıyorsunuz? –diye bağırdı.– Onlara palavra
savurdukları için mi kızıyorum sanıyorsunuz? Saçma! Ben
yalanı severim! Yalan, insanların bütün öteki yaratıklara
karşı biricik üstünlüğüdür! Yalan söylersin ve böylece
gerçeğe ulaşırsın! Ben yalan söylediğim için insanım.
Önceden on dört kez, hatta belki de yüz on dört kez yalan
söylemeden hiçbir gerçeğe ulaşılmamıştır. Ve bu kendine
göre onurlu bir iştir. Oysa biz yalanı bile kendimiz
kıvıramayız! Bana bir yalan söyle, ama bu yalan senin olsun,
senin uydurduğun bir şey olsun, alnından öpeyim! Kendine
ait bir yalan, başkalarına ait gerçekleri tekrarlamaktan belki
de daha iyidir. Birincisinde sen bir insansın, ikincisinde ise
bir papağan! Biz şimdi neyiz? Biz şimdi, ayrıcalıksız hepimiz,
bilimde, gelişmede, düşüncede, buluşta, ülküde, istekte,
liberalizmde, akılda, tecrübede, her şeyde, her şeyde, her
şeyde daha kolej hazırlık sınıfındayız! Başkalarının aklıyla
yetinmek hoşlarına gidiyor, alışmışlar bir kez!